โนโหวต - ประวัติรุ่นแก้ไข

Apirom เมื่อ 04:15, 28 พฤษภาคม 2555

2012-05-28T04:15:17Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:15, 28 พฤษภาคม 2555
บรรทัดที่ 13:		บรรทัดที่ 13:
	ในอีกมุมมองหนึ่ง การจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในระยะกระชั้นชิด พรรคฝ่ายค้านย่อมอยู่ในฐานะเสียเปรียบพรรครัฐบาล ซึ่งมีความพร้อมด้านการเงินและเสียงสนับสนุนกว้างขวาง อันเนื่องมาจากการดำเนิน[[นโยบายประชานิยม]]มาอย่างแข็งขันและต่อเนื่องมาเป็นเวลา 5 ปีเศษ และสามารถคุมกลไกรัฐได้ค่อนข้างเบ็ดเสร็จ		ในอีกมุมมองหนึ่ง การจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในระยะกระชั้นชิด พรรคฝ่ายค้านย่อมอยู่ในฐานะเสียเปรียบพรรครัฐบาล ซึ่งมีความพร้อมด้านการเงินและเสียงสนับสนุนกว้างขวาง อันเนื่องมาจากการดำเนิน[[นโยบายประชานิยม]]มาอย่างแข็งขันและต่อเนื่องมาเป็นเวลา 5 ปีเศษ และสามารถคุมกลไกรัฐได้ค่อนข้างเบ็ดเสร็จ

	[[หมวดหมู่: สารานุกรมการเมืองไทย]]		[[หมวดหมู่: สารานุกรมการเมืองไทย\|น]]

Apirom เมื่อ 04:11, 28 พฤษภาคม 2555

2012-05-28T04:11:30Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:11, 28 พฤษภาคม 2555
บรรทัดที่ 3:		บรรทัดที่ 3:
	----		----

	'''~~โนโหวต~~'''		'''ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ''' รศ.ดร.ปธาน สุวรรณมงคล

	หมายถึงการ[[ออกเสียงเลือกตั้ง]] โดยกากบาทในช่อง “ไม่เลือกใคร” เป็นปรากฎการณ์[[การเลือกตั้ง]]ผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปทั้งประเทศ เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549 ซึ่งมีจำนวนสูงมากถึง 10 ล้านเสียง จากคะแนนทั้งหมดประมาณ 28 ล้านเสียง ในพื้นที่[[กรุงเทพมหานคร]] ซึ่งมี[[เขตเลือกตั้ง]]ถึง 36 เขต มี[[สมาชิกสภาผู้แทน]]ได้ 36 คน พรรค[[ไทยรักไทย]]ได้รับเลือกตั้งทั้ง 36 เขต แต่มีเพียง 9 เขตเท่านั้น ที่ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคไทยรักไทยได้คะแนนสูงกว่าคะแนน “โนโหวต” ส่วน 27 เขต มีคะแนนน้อยกว่าคะแนน “โนโหวต” ถ้าดูจำนวนตัวเลขของผู้ไปใช้สิทธิ์จะมีจำนวน 2.6 ล้านคน ผู้ออกเสียง “โนโหวต” มีจำนวนกว่า 1.3 ล้านคน		----

			'''โนโหวต''' หมายถึงการ[[ออกเสียงเลือกตั้ง]] โดยกากบาทในช่อง “ไม่เลือกใคร” เป็นปรากฎการณ์[[การเลือกตั้ง]]ผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปทั้งประเทศ เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549 ซึ่งมีจำนวนสูงมากถึง 10 ล้านเสียง จากคะแนนทั้งหมดประมาณ 28 ล้านเสียง ในพื้นที่[[กรุงเทพมหานคร]] ซึ่งมี[[เขตเลือกตั้ง]]ถึง 36 เขต มี[[สมาชิกสภาผู้แทน]]ได้ 36 คน พรรค[[ไทยรักไทย]]ได้รับเลือกตั้งทั้ง 36 เขต แต่มีเพียง 9 เขตเท่านั้น ที่ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคไทยรักไทยได้คะแนนสูงกว่าคะแนน “โนโหวต” ส่วน 27 เขต มีคะแนนน้อยกว่าคะแนน “โนโหวต” ถ้าดูจำนวนตัวเลขของผู้ไปใช้สิทธิ์จะมีจำนวน 2.6 ล้านคน ผู้ออกเสียง “โนโหวต” มีจำนวนกว่า 1.3 ล้านคน

	ในการเลือกตั้งครั้งนี้ [[พรรคฝ่ายค้าน]] 3 พรรคสำคัญ ได้แก่ พรรค[[ประชาธิปัตย์]] พรรค[[ชาติไทย]] และพรรค[[มหาชน]] ปฏิเสธที่ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งแข่งขันกับพรรคไทยรักไทย เนื่องจากเห็นว่าการ[[ยุบสภาผู้แทนราษฎร]]เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2549 เพื่อจัดให้มี[[การเลือกตั้งทั่วไป]]ขึ้นใหม่ ไม่มีเหตุผลอันสมควร เพราะไม่มีเหตุที่สภาผู้แทนราษฎร[[ขัดแย้ง]]กับ[[รัฐบาล]] แต่เป็นเรื่องที่นายกรัฐมนตรี [[ทักษิณ ชินวัตร\|พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร]] ถูกกล่าวหาจากสมาพันธ์ประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งนำโดยนาย[[สนธิ ลิ้มทองกุล]] เจ้าของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ และผู้จัดรายการโทรทัศน์ “เมืองไทยรายสัปดาห์”[[จำลอง ศรีเมือง\|พล.ต. จำลอง ศรีเมือง]] อดีตที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร และอดีตหัวหน้าพรรค[[พลังธรรม]] รวมทั้งผู้นำขบวนการประชาธิปไตยคนอื่นๆ ว่าไม่แจ้งทรัพย์สินตามเงื่อนไขที่รัฐธรรมนูญกำหนด อันเนื่องมาจากกรณีขายหุ้นบริษัทแอมเพิลริช ในเครือชินคอร์ป ให้กับบริษัทเทมาเส็ก ของรัฐบาลสิงคโปร์ และพยายามเบี่ยงเบนประเด็น โดยการจัดให้มีการเลือกตั้งขึ้นใหม่เพื่อเป็นการ[[ฟอกตัว]] พรรคฝ่ายค้านทั้งสามดังกล่าวจึงไม่ยอมเล่นเกมดังกล่าวด้วย และพยายามรณรงค์ให้ประชาชนไปใช้สิทธิ์เลือกตั้ง โดยออกเสียงในช่อง “ไม่เลือกใคร”		ในการเลือกตั้งครั้งนี้ [[พรรคฝ่ายค้าน]] 3 พรรคสำคัญ ได้แก่ พรรค[[ประชาธิปัตย์]] พรรค[[ชาติไทย]] และพรรค[[มหาชน]] ปฏิเสธที่ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งแข่งขันกับพรรคไทยรักไทย เนื่องจากเห็นว่าการ[[ยุบสภาผู้แทนราษฎร]]เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2549 เพื่อจัดให้มี[[การเลือกตั้งทั่วไป]]ขึ้นใหม่ ไม่มีเหตุผลอันสมควร เพราะไม่มีเหตุที่สภาผู้แทนราษฎร[[ขัดแย้ง]]กับ[[รัฐบาล]] แต่เป็นเรื่องที่นายกรัฐมนตรี [[ทักษิณ ชินวัตร\|พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร]] ถูกกล่าวหาจากสมาพันธ์ประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งนำโดยนาย[[สนธิ ลิ้มทองกุล]] เจ้าของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ และผู้จัดรายการโทรทัศน์ “เมืองไทยรายสัปดาห์”[[จำลอง ศรีเมือง\|พล.ต. จำลอง ศรีเมือง]] อดีตที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร และอดีตหัวหน้าพรรค[[พลังธรรม]] รวมทั้งผู้นำขบวนการประชาธิปไตยคนอื่นๆ ว่าไม่แจ้งทรัพย์สินตามเงื่อนไขที่รัฐธรรมนูญกำหนด อันเนื่องมาจากกรณีขายหุ้นบริษัทแอมเพิลริช ในเครือชินคอร์ป ให้กับบริษัทเทมาเส็ก ของรัฐบาลสิงคโปร์ และพยายามเบี่ยงเบนประเด็น โดยการจัดให้มีการเลือกตั้งขึ้นใหม่เพื่อเป็นการ[[ฟอกตัว]] พรรคฝ่ายค้านทั้งสามดังกล่าวจึงไม่ยอมเล่นเกมดังกล่าวด้วย และพยายามรณรงค์ให้ประชาชนไปใช้สิทธิ์เลือกตั้ง โดยออกเสียงในช่อง “ไม่เลือกใคร”

	ในอีกมุมมองหนึ่ง การจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในระยะกระชั้นชิด พรรคฝ่ายค้านย่อมอยู่ในฐานะเสียเปรียบพรรครัฐบาล ซึ่งมีความพร้อมด้านการเงินและเสียงสนับสนุนกว้างขวาง อันเนื่องมาจากการดำเนิน[[นโยบายประชานิยม]]มาอย่างแข็งขันและต่อเนื่องมาเป็นเวลา 5 ปีเศษ และสามารถคุมกลไกรัฐได้ค่อนข้างเบ็ดเสร็จ		ในอีกมุมมองหนึ่ง การจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในระยะกระชั้นชิด พรรคฝ่ายค้านย่อมอยู่ในฐานะเสียเปรียบพรรครัฐบาล ซึ่งมีความพร้อมด้านการเงินและเสียงสนับสนุนกว้างขวาง อันเนื่องมาจากการดำเนิน[[นโยบายประชานิยม]]มาอย่างแข็งขันและต่อเนื่องมาเป็นเวลา 5 ปีเศษ และสามารถคุมกลไกรัฐได้ค่อนข้างเบ็ดเสร็จ

			[[หมวดหมู่: สารานุกรมการเมืองไทย]]

Apirom เมื่อ 07:37, 7 กันยายน 2553

2010-09-07T07:37:57Z

หน้าใหม่

'''ผู้เรียบเรียง''' รศ.ดร.นิยม รัฐอมฤต

----

'''โนโหวต'''

หมายถึงการ[[ออกเสียงเลือกตั้ง]] โดยกากบาทในช่อง “ไม่เลือกใคร” เป็นปรากฎการณ์[[การเลือกตั้ง]]ผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปทั้งประเทศ เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549 ซึ่งมีจำนวนสูงมากถึง 10 ล้านเสียง จากคะแนนทั้งหมดประมาณ 28 ล้านเสียง ในพื้นที่[[กรุงเทพมหานคร]] ซึ่งมี[[เขตเลือกตั้ง]]ถึง 36 เขต มี[[สมาชิกสภาผู้แทน]]ได้ 36 คน พรรค[[ไทยรักไทย]]ได้รับเลือกตั้งทั้ง 36 เขต แต่มีเพียง 9 เขตเท่านั้น ที่ผู้สมัครรับเลือกตั้งจากพรรคไทยรักไทยได้คะแนนสูงกว่าคะแนน “โนโหวต” ส่วน 27 เขต มีคะแนนน้อยกว่าคะแนน “โนโหวต” ถ้าดูจำนวนตัวเลขของผู้ไปใช้สิทธิ์จะมีจำนวน 2.6 ล้านคน ผู้ออกเสียง “โนโหวต” มีจำนวนกว่า 1.3 ล้านคน

ในการเลือกตั้งครั้งนี้ [[พรรคฝ่ายค้าน]] 3 พรรคสำคัญ ได้แก่ พรรค[[ประชาธิปัตย์]] พรรค[[ชาติไทย]] และพรรค[[มหาชน]] ปฏิเสธที่ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งแข่งขันกับพรรคไทยรักไทย เนื่องจากเห็นว่าการ[[ยุบสภาผู้แทนราษฎร]]เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2549 เพื่อจัดให้มี[[การเลือกตั้งทั่วไป]]ขึ้นใหม่ ไม่มีเหตุผลอันสมควร เพราะไม่มีเหตุที่สภาผู้แทนราษฎร[[ขัดแย้ง]]กับ[[รัฐบาล]] แต่เป็นเรื่องที่นายกรัฐมนตรี [[ทักษิณ ชินวัตร|พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร]] ถูกกล่าวหาจากสมาพันธ์ประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งนำโดยนาย[[สนธิ ลิ้มทองกุล]] เจ้าของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ และผู้จัดรายการโทรทัศน์ “เมืองไทยรายสัปดาห์”[[จำลอง ศรีเมือง|พล.ต. จำลอง ศรีเมือง]] อดีตที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร และอดีตหัวหน้าพรรค[[พลังธรรม]] รวมทั้งผู้นำขบวนการประชาธิปไตยคนอื่นๆ ว่าไม่แจ้งทรัพย์สินตามเงื่อนไขที่รัฐธรรมนูญกำหนด อันเนื่องมาจากกรณีขายหุ้นบริษัทแอมเพิลริช ในเครือชินคอร์ป ให้กับบริษัทเทมาเส็ก ของรัฐบาลสิงคโปร์ และพยายามเบี่ยงเบนประเด็น โดยการจัดให้มีการเลือกตั้งขึ้นใหม่เพื่อเป็นการ[[ฟอกตัว]] พรรคฝ่ายค้านทั้งสามดังกล่าวจึงไม่ยอมเล่นเกมดังกล่าวด้วย และพยายามรณรงค์ให้ประชาชนไปใช้สิทธิ์เลือกตั้ง โดยออกเสียงในช่อง “ไม่เลือกใคร”

ในอีกมุมมองหนึ่ง การจัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปในระยะกระชั้นชิด พรรคฝ่ายค้านย่อมอยู่ในฐานะเสียเปรียบพรรครัฐบาล ซึ่งมีความพร้อมด้านการเงินและเสียงสนับสนุนกว้างขวาง อันเนื่องมาจากการดำเนิน[[นโยบายประชานิยม]]มาอย่างแข็งขันและต่อเนื่องมาเป็นเวลา 5 ปีเศษ และสามารถคุมกลไกรัฐได้ค่อนข้างเบ็ดเสร็จ