แนวโน้มระบบการเมืองโลก - ประวัติรุ่นแก้ไข

Trikao เมื่อ 08:17, 10 สิงหาคม 2565

2022-08-10T08:17:11Z

Trikao เมื่อ 06:19, 1 มิถุนายน 2565

2022-06-01T06:19:11Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 13:19, 1 มิถุนายน 2565
บรรทัดที่ 40:		บรรทัดที่ 40:
	<span style="font-size:x-large;">'''บรรณานุกรม'''</span>		<span style="font-size:x-large;">'''บรรณานุกรม'''</span>

	~~         ~~ “The Breakup of the Soviet Union Explained”. YouTube History Scope, May 2, 2563		“The Breakup of the Soviet Union Explained”. YouTube History Scope, May 2, 2563

	~~         ~~ Arab Spring, History.com editors, January 17, 2020, history.com (22/06/2021)		Arab Spring, History.com editors, January 17, 2020, history.com (22/06/2021)

	~~         ~~ “East Asia foreign policy of the Barack Obama administration”, en.m.wikipedia.org (23/0602021)		“East Asia foreign policy of the Barack Obama administration”, en.m.wikipedia.org (23/0602021)

	~~         ~~ John J. Mearsheimer, The False Promise of Liberal Hegimony (Stimson lecture at Yale University, November 23, 2017) youtube.com/watch?v=ESwIVY2oiml (22/06/2021)		John J. Mearsheimer, The False Promise of Liberal Hegimony (Stimson lecture at Yale University, November 23, 2017) youtube.com/watch?v=ESwIVY2oiml (22/06/2021)

	~~         ~~ Paul Dibb and John Lee, “Why China Will not Become the Dominant Power in Asia” (Australian National University, 2014) sc10_3_dibb_lee.pdf (23/062021)		Paul Dibb and John Lee, “Why China Will not Become the Dominant Power in Asia” (Australian National University, 2014)  sc10_3_dibb_lee.pdf (23/062021)

	~~         ~~ Kishore Mahbubani, Has China Won? The Chinese Challenge to American Primacy (New York: PublicAffairs, 2020)		Kishore Mahbubani, Has China Won? The Chinese Challenge to American Primacy (New York: PublicAffairs, 2020)

Trikao เมื่อ 06:12, 1 มิถุนายน 2565

2022-06-01T06:12:08Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 13:12, 1 มิถุนายน 2565
บรรทัดที่ 35:		บรรทัดที่ 35:

	ส่วน Kishore Mahbubani นักวิชาการและอดีตนักการทูตชาวสิงคโปร์เชื้อสายอินเดียที่เคยทำงานในฐานะประธานสภาความมั่นคงแห่งองค์การสหประชาชาติ กลับมองตรงกันข้าม เขาเห็นว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่พ้น ในอดีต 2,000 ปี ที่ผ่านมา จีน และอินเดีย เป็นประเทศมหาอำนาจโลกมาตลอด 1,800 ปี เพิ่มเกิดความพลิกผันขึ้นเมื่อราว 200 ปี ที่ผ่านมา ทำให้จีนและอินเดียตกต่ำ ประเทศตะวันตกกลายเป็นมหาอำนาจครอบงำโลก บัดนี้ ประเทศจีนรวมทั้งอินเดียมีการพัฒนาและกลับเข้าสู่เส้นทางปกติที่เคยเป็นมา และประเทศจีนไม่มีนโยบายที่จะเข้ายึดครองประเทศอื่นเป็นอาณานิคม และชี้ว่าถ้าจีนมีนโยบายกร้าวร้าวอย่างประเทศตะวันตก ออสเตรเลียควรเป็นประเทศของจีนมากกว่าเป็นประเทศของชาวตะวันตก โดยสรุป เขาเชื่อว่าโลกจะเคลื่อนสู่ระบบหลายขั้วอำนาจที่มี จีน อินเดีย เป็นตัวแสดงสำคัญของระบบโลก[[#_ftn8\|[8]]]		ส่วน Kishore Mahbubani นักวิชาการและอดีตนักการทูตชาวสิงคโปร์เชื้อสายอินเดียที่เคยทำงานในฐานะประธานสภาความมั่นคงแห่งองค์การสหประชาชาติ กลับมองตรงกันข้าม เขาเห็นว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่พ้น ในอดีต 2,000 ปี ที่ผ่านมา จีน และอินเดีย เป็นประเทศมหาอำนาจโลกมาตลอด 1,800 ปี เพิ่มเกิดความพลิกผันขึ้นเมื่อราว 200 ปี ที่ผ่านมา ทำให้จีนและอินเดียตกต่ำ ประเทศตะวันตกกลายเป็นมหาอำนาจครอบงำโลก บัดนี้ ประเทศจีนรวมทั้งอินเดียมีการพัฒนาและกลับเข้าสู่เส้นทางปกติที่เคยเป็นมา และประเทศจีนไม่มีนโยบายที่จะเข้ายึดครองประเทศอื่นเป็นอาณานิคม และชี้ว่าถ้าจีนมีนโยบายกร้าวร้าวอย่างประเทศตะวันตก ออสเตรเลียควรเป็นประเทศของจีนมากกว่าเป็นประเทศของชาวตะวันตก โดยสรุป เขาเชื่อว่าโลกจะเคลื่อนสู่ระบบหลายขั้วอำนาจที่มี จีน อินเดีย เป็นตัวแสดงสำคัญของระบบโลก[[#_ftn8\|[8]]]



			<span style="font-size:x-large;">'''บรรณานุกรม'''</span>

			“The Breakup of the Soviet Union Explained”. YouTube History Scope, May 2, 2563

			Arab Spring, History.com editors, January 17, 2020, history.com (22/06/2021)

			“East Asia foreign policy of the Barack Obama administration”, en.m.wikipedia.org (23/0602021)

			John J. Mearsheimer, The False Promise of Liberal Hegimony (Stimson lecture at Yale University, November 23, 2017) youtube.com/watch?v=ESwIVY2oiml (22/06/2021)

			Paul Dibb and John Lee, “Why China Will not Become the Dominant Power in Asia” (Australian National University, 2014) sc10_3_dibb_lee.pdf (23/062021)

			Kishore Mahbubani, Has China Won? The Chinese Challenge to American Primacy (New York: PublicAffairs, 2020)

Trikao เมื่อ 06:09, 1 มิถุนายน 2565

2022-06-01T06:09:18Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 13:09, 1 มิถุนายน 2565
บรรทัดที่ 41:		บรรทัดที่ 41:

	แสดงผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ค.ศ. 2020 ของประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เรียงจากมากไปหาน้อย งบประมาณการทหารและประชากร		แสดงผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ค.ศ. 2020 ของประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เรียงจากมากไปหาน้อย งบประมาณการทหารและประชากร
	~~<p style="text-align: center;"> </p>~~
	{\| align="center" border="1" cellpadding="1" cellspacing="1" style="height: 300px; width: 684px;"		{\| align="center" border="2" cellpadding="1" cellspacing="1" style="height: 300px; width: 684px;"
	\|-		\|-
	\| style="width: 50px; text-align: center;" \| '''ลำดับที่'''		\| style="width: 50px; text-align: center;" \| '''ลำดับที่'''
บรรทัดที่ 158:		บรรทัดที่ 158:
	\|}		\|}

	ที่มา IMF and World Bank *List of countries by military expenditures, en.m.wikipedia.org (24/06/2564)		'''ที่มา''' IMF and World Bank *List of countries by military expenditures, en.m.wikipedia.org (24/06/2564)

	'''หมายเหตุ '''หากพิจารณาจีดีพีเทียบตามอำนาจการซื้อ ลำดับผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศข้างต้นจะเปลี่ยนไป กล่าวคือ จีนจะอยู่ใน ลำดับที่ 1 สหรัฐอเมริกาที่ 2 อินเดียที่ 3 ญี่ปุ่นที่ 4 เยอรมนีที่ 5 รัสเซียที่ 6 บราซิลที่ 7 สหราชอาณาจักรที่ 8 ฝรั่งเศสที่ 9 เกาหลีใต้ที่ 10 อิตาลีที่ 11 และแคนาดาที่ 12		'''หมายเหตุ '''หากพิจารณาจีดีพีเทียบตามอำนาจการซื้อ ลำดับผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศข้างต้นจะเปลี่ยนไป กล่าวคือ จีนจะอยู่ใน ลำดับที่ 1 สหรัฐอเมริกาที่ 2 อินเดียที่ 3 ญี่ปุ่นที่ 4 เยอรมนีที่ 5 รัสเซียที่ 6 บราซิลที่ 7 สหราชอาณาจักรที่ 8 ฝรั่งเศสที่ 9 เกาหลีใต้ที่ 10 อิตาลีที่ 11 และแคนาดาที่ 12

Trikao: สร้างหน้าด้วย " '''ผู้เรียบเรียง :''' รองศาสตราจารย์ ดร.นิยม รัฐอมฤต '''ผู้..."

2022-06-01T06:06:41Z

สร้างหน้าด้วย " '''ผู้เรียบเรียง :''' รองศาสตราจารย์ ดร.นิยม รัฐอมฤต '''ผู้..."

หน้าใหม่

'''ผู้เรียบเรียง :''' รองศาสตราจารย์ ดร.นิยม รัฐอมฤต

'''ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ''' : ศาสตราจารย์ ดร.ไชยวัฒน์ ค้ำชู

 

<span style="font-size:x-large;">'''แนวโน้มระบบการเมืองโลก'''</span>

          การล่มสลายของสหภาพโซเวียตผู้นำค่ายเผด็จการสังคมนิยมใน ค.ศ.1991[[#_ftn1|[1]]] ทำให้ระบบโลกเปลี่ยนแปลงจากระบบ 2 ขั้วอำนาจเป็นระบบขั้วอำนาจเดียว ขั้วอำนาจที่เหลืออยู่ คือ สหรัฐอเมริกา ภายใต้ระบบโลกใหม่ที่มีขั้วอำนาจเดียว สหรัฐอเมริกาในฐานะผู้นำโลกค่ายเสรีประชาธิปไตยมีนโยบายที่จะเปลี่ยนแปลงโลกให้เป็นระบอบเสรีประชาธิปไตยทั้งหมด โดยมีความเชื่อว่าโลกที่สิทธิมนุษยชนของบุคคลในทุกหนทุกแห่งได้รับการปกป้อง หรืออีกนัยหนึ่งคือการกำจัดประเทศที่ปกครองโดยระบอบเผด็จการที่กดขี่ประชาชนให้หมดไป จะทำให้เกิดสันติสุขที่กระจายไปทั่วโลก เพราะเชื่อว่าประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตยจะไม่กดขี่ประชาชน จะไม่ทำสงครามระหว่างกันกับประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตยด้วยกัน และยังเป็นการคุ้มครองอุดมการณ์เสรีประชาธิปไตยในสหรัฐอเมริกาเองอีกด้วย[[#_ftn2|[2]]]

          โดยที่สหรัฐอเมริกา มีนโยบายที่จะขยายอำนาจไปทั่วโลก รัฐบาลสหรัฐอเมริกาตั้งแต่สมัย '''จอร์จ บุช''' ผู้ลูก '''(George W. Bush)''' เป็นต้นมาได้ดำเนินนโยบายสนับสนุนและให้ความช่วยเหลือแก่กลุ่มฝ่ายค้านที่เรียกร้องประชาธิปไตยในประเทศต่าง ๆ ให้เคลื่อนไหวก่อการปฏิวัติโค่นล้มรัฐบาลเผด็จการ หรือระบอบการปกครองที่ไม่เป็นประชาธิปไตยทั้งหลายในภูมิภาคต่าง ๆ ของโลก เช่น ตะวันออกกลาง แอฟริกา เอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

          สหรัฐอเมริกาให้การสนับสนุนขบวนการอาหรับสปริงในโลกอาหรับ โดยสนับสนุนฝ่ายค้านที่เรียกร้องประชาธิปไตยในโลกอาหรับให้เคลื่อนไหวโค่นล้มรัฐบาลเผด็จการด้วยกำลังตั้งแต่ปี 2011 เป็นต้นไป เริ่มจากประเทศตูนีเซียในแอฟริกาเหนือ ตามด้วยโมร็อกโก ซีเรีย ลิเบีย อียิปต์ และบาห์เรน ผลกระทบจากขบวนการดังกล่าวสร้างความหายนะให้กับประเทศดังกล่าวอย่างรุนแรง แทนที่จะเกิดความสงบเรียบร้อยในประเทศเหล่านั้นและมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอย่างที่ต้องการ ตรงกันข้ามการโค่นล้มรัฐบาลเผด็จการกลับนำไปสู่สงครามกลางเมือง และความไม่สงบอย่างไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อใด ในลิเบีย ซีเรีย อีรัก อัฟกานิสถาน สงครามกลางเมืองทำให้บ้านเมืองพังพินาศ ประชาชนเดือดร้อนกันทั่วหน้า ประชาชนจำนวนมหาศาลพากันลี้ภัยสงครามอพยพเข้ายุโรป ทำให้ยุโรปพลอยเดือดร้อนไปทั่วหน้า[[#_ftn3|[3]]]

          ในช่วงเวลาที่สหรัฐอเมริกาติดพันอยู่กับการทำสงครามในประเทศต่าง ๆ ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือนี้ ประเทศจีนได้มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและเติบโตอย่างก้าวกระโดดกลายเป็นประเทศที่มีเศรษฐกิจโตเป็น อันดับ 2 ของโลก ตั้งแต่ ปี 2010 และยังมีแนวโน้มที่เศรษฐกิจจะเติบโตอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่สหรัฐอเมริกาประสบปัญหาวิกฤตทางเศรษฐกิจในปี 2008 และสมาชิกสภาพยุโรปหลายประเทศ เช่น กรีซ ไอร์แลนด์ สเปน เผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจในปีถัดมา ต้องขอให้จีนเข้ามาช่วยพยุงเศรษฐกิจให้ผ่านพ้นวิกฤตเศรษฐกิจที่ถาถมเข้ามา

          การเติบใหญ่ทางเศรษฐกิจของจีน ความเข้มแข็งในด้านอุตสาหกรรมและการค้า การเร่งรัดพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการทหาร ทำให้สหรัฐอเมริกาในฐานะมหาอำนาจเพียงหนึ่งเดียวของโลก เกรงว่าจีนจะเติบโตล้ำหน้า บดบังความเป็นมหาอำนาจของตน ในปี 2012 สมัย โอบามา สหรัฐอเมริกาจึงปรับเปลี่ยนนโยบายต่างประเทศจากที่ให้ความสำคัญต่อตะวันออกกลางและยุโรปมาเป็นเอเชียตะวันออก ที่เรียกว่า '''“การกลับคืนสู่เอเชีย”''' '''(Pivot to Asia)''' พร้อมทั้งโยกย้ายกำลังทางทหาร งบประมาณ และอาวุธยุทโธปกรณ์ เครื่องบิน เรือรบ กำลังทางทหารมาสู่กองบัญชาการภาคพื้นแปซิฟิกเป็นหลัก[[#_ftn4|[4]]]

          นักวิชาการด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศต่างมีความเห็นตรงกันว่า อนาคตการเมืองโลกจะดำเนินไปในรูปแบบใด สันติหรือสงคราม ร้อน-เย็น ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ ระหว่าง 2 ประเทศเป็นสำคัญ คือ สหรัฐฯกับจีน ในสายตาของเมียร์ไชเมอร์ อนาคตการเมืองโลกอาจเป็นได้ 2 อย่าง <u>อย่างแรก</u> คือ พัฒนาสู่ระบบโลกที่มีหลายขั้วอำนาจ กล่าวคือ เป็นผลมาจากการทะยานขึ้นมาของจีนและการฟื้นตัวอย่างต่อเนื่องของรัสเซีย รัสเซียมีกองทหารที่เข้มแข็งมีอาวุธนิวเคลียร์จำนวนมาก <u>อย่างที่สอง</u> คือ คงเป็นระบบโลกที่มีขั้วอำนาจเดียว คือ สหรัฐอเมริกายังคงเป็นมหาอำนาจเพียงหนึ่งเดียว เนื่องจากจีนเกิดความผิดพลาดในการดำเนินนโยบายอย่างร้ายแรง ขณะเดียวกันอำนาจของรัสเซียถดถอยลงตามกาลเวลา[[#_ftn5|[5]]]

          นักวิชาการและอดีตเจ้าหน้าที่ด้านข่าวกรองของออสเตรเลีย Paul Dibb และ นักวิจัยด้านจีนศึกษา John Lee จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย กล่าวอ้างถึงแนวคิดของ Paul Kennedy แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เกี่ยวกับการทะยานขึ้นและการตกต่ำถดถอยของมหาอำนาจว่ามีความสัมพันธ์กันอย่างชัดเจนในระยะยาวระหว่างการเจริญเติบโตในทางเศรษฐกิจและอำนาจทางการทหารของประเทศนั้น โดยนักวิชาการทั้งสองมองว่าประเทศจีนยังไม่สามารถมีอิทธิพลครอบงำเอเชียและยังห่างชั้นจากสหรัฐอเมริกา ประเทศจีนหาได้มีความเข้มแข็งในทางเศรษฐกิจอย่างที่เข้าใจกันไม่ โดยชี้ให้เห็นว่าการพัฒนาเศรษฐกิจให้มีความเจริญเติบโตโดยทั่วไปทำได้ 3 ช่องทาง

          ประการที่ 1 โดยการเพิ่มแรงงาน

          ประการที่ 2 โดยการเพิ่มทุน และ

          ประการที่ 3 โดยการเพิ่มประสิทธิภาพด้านการผลิต

          นักวิชาการทั้งสองคนดังกล่าวมีความเห็นว่าในด้านเพิ่มแรงงานประเทศจีนกำลังเข้าสู่สังคมสูงวัย คนในวัยทำงาน 15-59 ปี มีปริมาณลดลงเนื่องจากนโยบายวางแผนครอบครัวที่ให้แต่ละครอบครัวมีบุตรได้เพียง 1 คน ในด้านเงินทุน ประเทศจีนมีหนี้สาธารณะในปริมาณที่สูงมาก ขีดความสามารถในการเพิ่มทุนทำได้จำกัด ในด้านเพิ่มประสิทธิภาพด้านอุตสาหกรรม เทคโนโลยีของจีนยังตามหลังประเทศตะวันตกอยู่มาก[[#_ftn6|[6]]]

          ในด้านการทหาร ประเทศจีนไม่อยู่ในฐานะจะเทียบเคียงสหรัฐอเมริกาได้ ทหารเรือของจีนมีประสบการณ์ไม่เท่ากองทัพเรือสหรัฐ เรือดำน้ำของจีนอยู่ในขั้นเริ่มพัฒนา กองทัพอากาศจีนขาดความเชี่ยวชาญในการรบ ไม่อยู่ในฐานะจะเทียบเคียงกองทัพสหรัฐได้[[#_ftn7|[7]]] (โปรดดูภาคผนวก)

          สรุปตามนัยยะข้างต้น จีนไม่อยู่ในฐานะที่จะท้าทายความเป็นมหาอำนาจของสหรัฐได้ พวกเขาเห็นว่าระบบโลกยังคงเป็นแบบขั้วเดียวต่อไป โดยมีสหรัฐเป็นผู้นำเดี่ยว

          ส่วน Kishore Mahbubani นักวิชาการและอดีตนักการทูตชาวสิงคโปร์เชื้อสายอินเดียที่เคยทำงานในฐานะประธานสภาความมั่นคงแห่งองค์การสหประชาชาติ กลับมองตรงกันข้าม เขาเห็นว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่พ้น ในอดีต 2,000 ปี ที่ผ่านมา จีน และอินเดีย เป็นประเทศมหาอำนาจโลกมาตลอด 1,800 ปี เพิ่มเกิดความพลิกผันขึ้นเมื่อราว 200 ปี ที่ผ่านมา ทำให้จีนและอินเดียตกต่ำ ประเทศตะวันตกกลายเป็นมหาอำนาจครอบงำโลก บัดนี้ ประเทศจีนรวมทั้งอินเดียมีการพัฒนาและกลับเข้าสู่เส้นทางปกติที่เคยเป็นมา และประเทศจีนไม่มีนโยบายที่จะเข้ายึดครองประเทศอื่นเป็นอาณานิคม และชี้ว่าถ้าจีนมีนโยบายกร้าวร้าวอย่างประเทศตะวันตก ออสเตรเลียควรเป็นประเทศของจีนมากกว่าเป็นประเทศของชาวตะวันตก โดยสรุป เขาเชื่อว่าโลกจะเคลื่อนสู่ระบบหลายขั้วอำนาจที่มี จีน อินเดีย เป็นตัวแสดงสำคัญของระบบโลก[[#_ftn8|[8]]]     

 

<span style="font-size:x-large;">'''ภาคผนวก'''</span>

แสดงผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ค.ศ. 2020 ของประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เรียงจากมากไปหาน้อย งบประมาณการทหารและประชากร
<p style="text-align: center;"> </p>
{| align="center" border="1" cellpadding="1" cellspacing="1" style="height: 300px; width: 684px;"
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | '''ลำดับที่'''
| style="width: 114px; text-align: center;" |
'''ประเทศ'''

| style="width: 110px;" | <p style="text-align: center;">'''จีดีพีตามตัวเลข/พันล้านเหรียญสหรัฐฯ'''</p>
| style="width: 111px; text-align: center;" | '''จีดีพีเทียบตามอำนาจการซื้อ/พันล้านเหรียญสหรัฐฯ'''
| style="width: 152px; text-align: center;" | '''งบประมาณทหาร/พันล้านเหรียญสหรัฐฯ*'''
| style="width: 107px; text-align: center;" | '''ประชากร/ ล้านคน'''
|-
| style="width: 50px;" | <p style="text-align: center;">1</p>
| style="width: 114px; text-align: center;" | สหรัฐอเมริกา
| style="width: 110px; text-align: right;" | 20,807
| style="width: 111px; text-align: right;" | 20,807
| style="width: 152px; text-align: right;" | 778.0 (3.7% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 331.0
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 2
| style="width: 114px; text-align: center;" |
จีน

| style="width: 110px; text-align: right;" | 15,222
| style="width: 111px; text-align: right;" | 24,162
| style="width: 152px; text-align: right;" | 252.0 (1.7% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 1,439.3
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 3
| style="width: 114px; text-align: center;" |
ญี่ปุ่น

| style="width: 110px; text-align: right;" | 4,911
| style="width: 111px; text-align: right;" | 5,236
| style="width: 152px; text-align: right;" | 49.1 (1.0% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 126.5
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 4
| style="width: 114px; text-align: center;" |
เยอรมนี

| style="width: 110px; text-align: right;" | 3,781
| style="width: 111px; text-align: right;" | 4,454
| style="width: 152px; text-align: right;" | 52.8 (1.4% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 83.8
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 5
| style="width: 114px; text-align: center;" |
สหราชอาณาจักร

| style="width: 110px; text-align: right;" | 2,638
| style="width: 111px; text-align: right;" | 2,979
| style="width: 152px; text-align: right;" | 59.2 (2.2% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 67.9
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 6
| style="width: 114px; text-align: center;" |
อินเดีย

| style="width: 110px; text-align: right;" | 2,593
| style="width: 111px; text-align: right;" | 8,681
| style="width: 152px; text-align: right;" | 72.9 (2.9% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 1,380.0
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 7
| style="width: 114px; text-align: center;" |
ฝรั่งเศส

| style="width: 110px; text-align: right;" | 2,551
| style="width: 111px; text-align: right;" | 2,954
| style="width: 152px; text-align: right;" | 52.7 (2.1% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 65.3
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 8
| style="width: 114px; text-align: center;" |
อิตาลี

| style="width: 110px; text-align: right;" | 1,848
| style="width: 111px; text-align: right;" | 2,415
| style="width: 152px; text-align: right;" | 28.9 (1.6% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 60.5
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 9
| style="width: 114px; text-align: center;" |
แคนาดา

| style="width: 110px; text-align: right;" | 1,600
| style="width: 111px; text-align: right;" | 1,809
| style="width: 152px; text-align: right;" | 22.8 (1.4% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 37.7
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 10
| style="width: 114px; text-align: center;" |
เกาหลีใต้

| style="width: 110px; text-align: right;" | 1,587
| style="width: 111px; text-align: right;" | 2,293
| style="width: 152px; text-align: right;" | 45.7 (2.8% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 51.3
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 11
| style="width: 114px; text-align: center;" |
รัสเซีย

| style="width: 110px; text-align: right;" | 1,464
| style="width: 111px; text-align: right;" | 4,022
| style="width: 152px; text-align: right;" | 61.7 (4.8% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 145.9
|-
| style="width: 50px; text-align: center;" | 12
| style="width: 114px;" | <p style="text-align: center;">บราซิล</p>
| style="width: 110px; text-align: right;" | 1,364
| style="width: 111px; text-align: right;" | 3,079
| style="width: 152px; text-align: right;" | 19.7 (1.4% ของ จีดีพี)
| style="width: 107px; text-align: right;" | 212.6
|}

ที่มา IMF and World Bank *List of countries by military expenditures, en.m.wikipedia.org (24/06/2564)

          '''หมายเหตุ '''หากพิจารณาจีดีพีเทียบตามอำนาจการซื้อ ลำดับผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศข้างต้นจะเปลี่ยนไป กล่าวคือ จีนจะอยู่ใน ลำดับที่ 1 สหรัฐอเมริกาที่ 2 อินเดียที่ 3 ญี่ปุ่นที่ 4 เยอรมนีที่ 5 รัสเซียที่ 6 บราซิลที่ 7 สหราชอาณาจักรที่ 8 ฝรั่งเศสที่ 9 เกาหลีใต้ที่ 10 อิตาลีที่ 11 และแคนาดาที่ 12

 

<span style="font-size:x-large;">'''อ้างอิง'''</span>
<div><div id="ftn1">
[[#_ftnref1|[1]]] “The Breakup of the Soviet Union Explained”. YouTube History Scope, May 2, 2563
</div> <div id="ftn2">
[[#_ftnref2|[2]]] John J. Mearsheimer, The False Promise of Liberal Hegemony (Stimson lecture at Yale University, November 23, 2017) youtube.com/watch?v=ESwIVY2oiml (22/06/2021)
</div> <div id="ftn3">
[[#_ftnref3|[3]]] Arab Spring, History.com editors, January 17, 2020, history.com (22/06/2021)
</div> <div id="ftn4">
[[#_ftnref4|[4]]] “East Asia foreign policy of the Barack Obama administration”, en.m.wikipedia.org (23/0602021)
</div> <div id="ftn5">
[[#_ftnref5|[5]]]John J. Mearsheimer, The False Promise of Liberal Hegemony (Stimson lecture at Yale University, November 23, 2017) youtube.com/watch?v=ESwIVY2oiml (22/06/2021)
</div> <div id="ftn6">
[[#_ftnref6|[6]]] Paul Dibb and John Lee, “Why China Will not Become the Dominant Power in Asia” (Australian National University, 2014) sc10_3_dibb_lee.pdf (23/062021)
</div> <div id="ftn7">
[[#_ftnref7|[7]]] เพิ่งอ้าง
</div> <div id="ftn8">
[[#_ftnref8|[8]]] ดู Kishore Mahbubani, Has China Won? The Chinese Challenge to American Primacy (New York: PublicAffairs, 2020)

 
</div> </div>