สมาชิกรัฐสภา - ประวัติรุ่นแก้ไข

Suksan เมื่อ 04:23, 6 ตุลาคม 2557

2014-10-06T04:23:09Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:23, 6 ตุลาคม 2557
บรรทัดที่ 10:		บรรทัดที่ 10:
	==ความหมาย==		==ความหมาย==

	โดยที่[[รัฐธรรมนูญ]]เป็นกฎหมายสูงสุด นับแต่ที่ประเทศไทยได้มีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ซึ่งรัฐธรรมนูญทุกฉบับได้กำหนดรูปแบบการบริหารการปกครองประเทศอยู่ในระบบรัฐสภา (Parliament) โดยมีหลักสำคัญในการปกครองว่า “อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย” พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นประมุขใช้อำนาจนั้นทางรัฐสภา [[คณะรัฐมนตรี]]และ[[ศาล]] ซึ่งอำนาจทั้ง 3 ทางนี้ คือ[[อำนาจนิติบัญญัติ]] [[อำนาจบริหาร]] และ[[อำนาจตุลาการ]] ดังนั้นรัฐสภาจึงเป็นองค์กรที่ถูกกำหนดขึ้นมาเพื่อให้ทำหน้าที่ด้านนิติบัญญัติ ซึ่งสมาชิกรัฐสภาประกอบด้วย [[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร]] และ[[สมาชิกวุฒิสภา]] โดยจำนวนสมาชิกของแต่ละสภาจะมีจำนวนและที่มาอย่างใด ย่อมขึ้นอยู่กับรัฐธรรมนูญที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น		โดยที่[[รัฐธรรมนูญ]]เป็นกฎหมายสูงสุด นับแต่ที่ประเทศไทยได้มีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ซึ่งรัฐธรรมนูญทุกฉบับได้กำหนดรูปแบบการบริหารการปกครองประเทศอยู่ในระบบรัฐสภา (Parliament) โดยมีหลักสำคัญในการปกครองว่า “อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย” พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นประมุขใช้อำนาจนั้นทางรัฐสภา [[คณะรัฐมนตรี]]และ[[ศาล]]<ref>สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. รัฐสภาไทย, กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฏร, ม.ป.ป. , หน้า 135. </ref> ซึ่งอำนาจทั้ง 3 ทางนี้ คือ[[อำนาจนิติบัญญัติ]] [[อำนาจบริหาร]] และ[[อำนาจตุลาการ]] ดังนั้นรัฐสภาจึงเป็นองค์กรที่ถูกกำหนดขึ้นมาเพื่อให้ทำหน้าที่ด้านนิติบัญญัติ<ref>เรื่องเดียวกัน</ref> ซึ่งสมาชิกรัฐสภาประกอบด้วย [[สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร]] และ[[สมาชิกวุฒิสภา]] โดยจำนวนสมาชิกของแต่ละสภาจะมีจำนวนและที่มาอย่างใด ย่อมขึ้นอยู่กับรัฐธรรมนูญที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น

	==อำนาจหน้าที่ของสมาชิกรัฐสภา==		==อำนาจหน้าที่ของสมาชิกรัฐสภา==
บรรทัดที่ 22:		บรรทัดที่ 22:
	3. อำนาจหน้าที่ใน[[การให้ความเห็นชอบ]]		3. อำนาจหน้าที่ใน[[การให้ความเห็นชอบ]]

	4. อำนาจหน้าที่ใน[[การสรรหาและถอดถอนบุคคล]]ในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด		4. อำนาจหน้าที่ใน[[การสรรหาและถอดถอนบุคคล]]ในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด<ref>สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ระบบงานรัฐสภา. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555,หน้า 27,29-31. </ref>

	'''1. การตรากฎหมาย''' เป็นหน้าที่ประการหนึ่งที่สมาชิกรัฐสภามีหน้าที่ในการร่วมกันพิจารณาร่างกฎหมาย ซึ่งนอกจากการตรากฎหมายหรือ[[การตราพระราชบัญญัติ]]แล้ว ยังได้หมายความรวมทั้งการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติต่าง ๆ ที่ต้องผ่านการพิจารณาและได้รับความยินยอมเห็นชอบจากรัฐสภาเพื่อประกาศใช้บังคับเป็นกฎหมาย (รวมทั้งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศก็ต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบจากรัฐสภาเช่นกัน)		'''1. การตรากฎหมาย''' เป็นหน้าที่ประการหนึ่งที่สมาชิกรัฐสภามีหน้าที่ในการร่วมกันพิจารณาร่างกฎหมาย ซึ่งนอกจากการตรากฎหมายหรือ[[การตราพระราชบัญญัติ]]แล้ว ยังได้หมายความรวมทั้งการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติต่าง ๆ ที่ต้องผ่านการพิจารณาและได้รับความยินยอมเห็นชอบจากรัฐสภาเพื่อประกาศใช้บังคับเป็นกฎหมาย (รวมทั้งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศก็ต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบจากรัฐสภาเช่นกัน)
บรรทัดที่ 53:		บรรทัดที่ 53:

	[[ไฟล์:อำนาจหน้าที่ของรัฐสภา.jpg]]		[[ไฟล์:อำนาจหน้าที่ของรัฐสภา.jpg]]

			==อ้างอิง==

			<references/>

	==หนังสือแนะนำให้อ่านต่อ==		==หนังสือแนะนำให้อ่านต่อ==

Suksan เมื่อ 04:18, 6 ตุลาคม 2557

2014-10-06T04:18:47Z

แสดงการเปลี่ยนแปลง

Suksan เมื่อ 03:41, 6 ตุลาคม 2557

2014-10-06T03:41:48Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 10:41, 6 ตุลาคม 2557
บรรทัดที่ 44:		บรรทัดที่ 44:
	3.7 การให้ความเห็นชอบในการทำหนังสือสัญญาที่มีบทเปลี่ยนแปลงอาณาเขตไทยหรือเขตพื้นที่นอกอาณาเขตซึ่งไทยมีสิทธิอธิปไตยหรือมีเขตอำนาจตามหนังสือสัญญาหรือตามกฎหมายระหว่างประเทศ หรือจะต้องออกพระราชบัญญัติเพื่อให้การเป็นไปตามหนังสือสัญญา หรือมีผลกระทบต่อความมั่นคงทางเศรษฐกิจหรือสังคมของประเทศอย่างกว้างขวาง หรือมีผลผูกพันด้านการค้า การลงทุน หรืองบประมาณของประเทศอย่างมีนัยสำคัญ		3.7 การให้ความเห็นชอบในการทำหนังสือสัญญาที่มีบทเปลี่ยนแปลงอาณาเขตไทยหรือเขตพื้นที่นอกอาณาเขตซึ่งไทยมีสิทธิอธิปไตยหรือมีเขตอำนาจตามหนังสือสัญญาหรือตามกฎหมายระหว่างประเทศ หรือจะต้องออกพระราชบัญญัติเพื่อให้การเป็นไปตามหนังสือสัญญา หรือมีผลกระทบต่อความมั่นคงทางเศรษฐกิจหรือสังคมของประเทศอย่างกว้างขวาง หรือมีผลผูกพันด้านการค้า การลงทุน หรืองบประมาณของประเทศอย่างมีนัยสำคัญ

	4. อำนาจหน้าที่ในการสรรหา และถอดถอนบุคคลในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด โดยรัฐธรรมนูญกำหนดให้รัฐสภามีอำนาจหน้าที่ในการสรรหาบุคคลในองค์กรต่าง ๆ โดยพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามคำแนะนำของวุฒิสภา และถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา ประธานศาลฎีกา ประธานศาลรัฐธรรมนูญ ประธานศาลปกครองสูงสุด อัยการสูงสุด ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ กรรมการการเลือกตั้ง ผู้ตรวจการแผ่นดิน กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ผู้พิพากษาหรือตุลาการ พนักงานอัยการ หรือผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงออกจากตำแหน่ง ในกรณีมีพฤติการณ์ร่ำรวยผิดปกติ ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม จงใจใช้อำนาจหน้าที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือกฎหมาย หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานจริยธรรมอย่างร้ายแรงเป็นต้น		4. '''อำนาจหน้าที่ในการสรรหา และถอดถอนบุคคลในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด''' โดยรัฐธรรมนูญกำหนดให้รัฐสภามีอำนาจหน้าที่ในการสรรหาบุคคลในองค์กรต่าง ๆ โดยพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามคำแนะนำของวุฒิสภา และถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา ประธานศาลฎีกา ประธานศาลรัฐธรรมนูญ ประธานศาลปกครองสูงสุด อัยการสูงสุด ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ กรรมการการเลือกตั้ง ผู้ตรวจการแผ่นดิน กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ผู้พิพากษาหรือตุลาการ พนักงานอัยการ หรือผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงออกจากตำแหน่ง ในกรณีมีพฤติการณ์ร่ำรวยผิดปกติ ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม จงใจใช้อำนาจหน้าที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือกฎหมาย หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานจริยธรรมอย่างร้ายแรงเป็นต้น

	==บทสรุป==		==บทสรุป==
บรรทัดที่ 56:		บรรทัดที่ 56:
	==หนังสือแนะนำให้อ่านต่อ==		==หนังสือแนะนำให้อ่านต่อ==

	1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ระบบงานรัฐสภา 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.		1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. '''ระบบงานรัฐสภา''' 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.

	2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา พ.ศ. 2553 . กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.		2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. '''ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา''' พ.ศ. 2553 . กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.

	==บรรณานุกรม==		==บรรณานุกรม==

	1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ระบบงานรัฐสภา 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.		1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. '''ระบบงานรัฐสภา''' 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.

	2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.		2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. '''ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา''' พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.

	3. ณรงค์ พ่วงพิศ รศ., สุรวุฒิ ปัดไธสง ผศ.ดร. อำนาจหน้าที่และบทบาทของสมาชิกรัฐสภาไทยที่มาจากการแต่งตั้ง. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2542.		3. ณรงค์ พ่วงพิศ รศ., สุรวุฒิ ปัดไธสง ผศ.ดร. '''อำนาจหน้าที่และบทบาทของสมาชิกรัฐสภาไทยที่มาจากการแต่งตั้ง'''. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2542.

	[[หมวดหมู่:สมาชิกรัฐสภา]]		[[หมวดหมู่:สมาชิกรัฐสภา]]

Suksan: หน้าที่ถูกสร้างด้วย 'ผู้เรียบเรียง : พรภิวรรณ ชีวะเสริมส่ง ผู้ทรงคุณว...'

2014-10-06T03:38:48Z

หน้าที่ถูกสร้างด้วย 'ผู้เรียบเรียง : พรภิวรรณ ชีวะเสริมส่ง ผู้ทรงคุณว...'

หน้าใหม่

ผู้เรียบเรียง : พรภิวรรณ ชีวะเสริมส่ง

ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ : นายจเร พันธุ์เปรื่อง
----

นับแต่ที่ประเทศไทยมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เป็นต้นมานั้น ได้มีวิวัฒนาการทางการเมืองมาเป็นลำดับจากเริ่มแรกที่มีการใช้พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 มีรัฐสภาในรูปแบบสภาเดียว (unicameral System) คือ สภาผู้แทนราษฎร กระทั่งเมื่อมีการใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489 รัฐสภาจึงอยู่ในรูปแบบสองสภาคือ สภาผู้แทนราษฎร และพฤฒสภา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมารัฐสภาไทยก็อยู่ในรูปแบบสองสภา คือ ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฏร และวุฒิสภา ตามรัฐธรรมนูญฉบับถาวร

อย่างไรก็ตามในบางสมัยระบบสภาก็อาจเป็นระบบสภาเดียวหากรัฐธรรมนูญในขณะนั้นได้บัญญัติไว้

==ความหมาย==

โดยที่รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุด นับแต่ที่ประเทศไทยได้มีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ซึ่งรัฐธรรมนูญทุกฉบับได้กำหนดรูปแบบการบริหารการปกครองประเทศอยู่ในระบบรัฐสภา (Parliament) โดยมีหลักสำคัญในการปกครองว่า “อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย” พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นประมุขใช้อำนาจนั้นทางรัฐสภา คณะรัฐมนตรีและศาล ซึ่งอำนาจทั้ง 3 ทางนี้ คืออำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร และอำนาจตุลาการ ดังนั้นรัฐสภาจึงเป็นองค์กรที่ถูกกำหนดขึ้นมาเพื่อให้ทำหน้าที่ด้านนิติบัญญัติ ซึ่งสมาชิกรัฐสภาประกอบด้วย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และสมาชิกวุฒิสภา โดยจำนวนสมาชิกของแต่ละสภาจะมีจำนวนและที่มาอย่างใด ย่อมขึ้นอยู่กับรัฐธรรมนูญที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น

==อำนาจหน้าที่ของสมาชิกรัฐสภา==

รัฐสภา ประกอบด้วยสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา ซึ่งทั้งสองสภาต่างมีประธานสภาเพื่อทำหน้าที่ในการควบคุมและดำเนินกิจการต่าง ๆ ของแต่ละสภา โดยสภาผู้แทนราษฎรมีประธานสภาผู้แทนราษฎร ส่วนวุฒิสภามีประธานวุฒิสภา และโดยที่รัฐสภาประกอบด้วยสองสภาดังกล่าวจึงต้องมีประธานรัฐสภาเพื่อทำหน้าที่ในการควบคุมและดำเนินกิจการต่าง ๆ ของรัฐสภาตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญและข้อบังคับการประชุมรัฐสภา ซึ่งประเทศที่มีรัฐสภาแบบสองสภานั้นประธานรัฐสภาอาจมาจากประธานสภาผู้แทนราษฎรหรือประธานวุฒิสภาก็ได้ สำหรับประเทศไทยรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ได้กำหนดให้ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นประธานรัฐสภา ส่วนประธานวุฒิสภาเป็นรองประธานรัฐสภา และได้กำหนดอำนาจหน้าที่ของรัฐสภาไว้พอสรุปได้ ดังนี้

1. อำนาจหน้าที่ในการตรากฎหมาย

2. อำนาจหน้าที่ในการควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน

3. อำนาจหน้าที่ในการให้ความเห็นชอบ

4. อำนาจหน้าที่ในการสรรหาและถอดถอนบุคคลในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด

'''1. การตรากฎหมาย''' เป็นหน้าที่ประการหนึ่งที่สมาชิกรัฐสภามีหน้าที่ในการร่วมกันพิจารณาร่างกฎหมาย ซึ่งนอกจากการตรากฎหมายหรือการตราพระราชบัญญัติแล้ว ยังได้หมายความรวมทั้งการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติต่าง ๆ ที่ต้องผ่านการพิจารณาและได้รับความยินยอมเห็นชอบจากรัฐสภาเพื่อประกาศใช้บังคับเป็นกฎหมาย (รวมทั้งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศก็ต้องได้รับความยินยอมและเห็นชอบจากรัฐสภาเช่นกัน)

''' 2. อำนาจในการควบคุมการบริหารราชการแผ่นดิน''' หมายถึง การสอดส่องดูแลการปฏิบัติงานของคณะรัฐมนตรีหรือฝ่ายบริหารตามวิธีการที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้ ซึ่งวิธีการดังกล่าวได้แก่การตั้งกระทู้ถาม การขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อให้คณะรัฐมนตรีแถลงข้อเท็จจริงหรือชี้แจงปัญหาสำคัญอันเกี่ยวกับการบริหารราชการแผ่นดิน โดยไม่มีการลงมติ และการขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีเป็นรายบุคคล อันอาจส่งผลให้รัฐมนตรีหรือคณะรัฐมนตรีพ้นจากตำแหน่งได้ ซึ่งเป็นการถ่วงดุลอำนาจระหว่างฝ่ายนิติบัญญัติกับฝ่ายบริหาร นั่นเอง

''' 3. การให้ความเห็นชอบ''' รัฐธรรมนูญกำหนดให้สมาชิกรัฐสภาเป็นผู้มีอำนาจหน้าที่ในการพิจารณาให้ความเห็นชอบในเรื่องสำคัญ ๆ ที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของแผ่นดินในกรณีต่าง ๆ โดยกำหนดให้ที่ประชุมร่วมกันของรัฐสภา มีอำนาจดำเนินการในเรื่องดังนี้

3.1 การให้ความเห็นชอบในการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

3.2 การให้ความเห็นชอบในการสืบราชสมบัติ

3.3 การให้ความเห็นชอบในการปิดสมัยประชุมสมัยสามัญของรัฐสภาก่อนครบกำหนดเวลา 120 วัน

3.4 การให้ความเห็นชอบให้พิจารณาร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญหรือร่างพระราชบัญญัติที่คณะรัฐมนตรีระบุไว้ในนโยบายที่แถลงต่อรัฐสภาว่าจำเป็นต่อการบริหารราชการแผ่นดิน

3.5 การให้ความเห็นชอบให้พิจารณาร่างรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม ร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญหรือร่างพระราชบัญญัติที่รัฐสภายังมิได้ให้ความเห็นชอบต่อไปได้ กรณีอายุของสภาผู้แทนราษฎรสิ้นสุดลงหรือมีการยุบสภาผู้แทนราษฎร

3.6 การให้ความเห็นชอบในการประกาศสงคราม

3.7 การให้ความเห็นชอบในการทำหนังสือสัญญาที่มีบทเปลี่ยนแปลงอาณาเขตไทยหรือเขตพื้นที่นอกอาณาเขตซึ่งไทยมีสิทธิอธิปไตยหรือมีเขตอำนาจตามหนังสือสัญญาหรือตามกฎหมายระหว่างประเทศ หรือจะต้องออกพระราชบัญญัติเพื่อให้การเป็นไปตามหนังสือสัญญา หรือมีผลกระทบต่อความมั่นคงทางเศรษฐกิจหรือสังคมของประเทศอย่างกว้างขวาง หรือมีผลผูกพันด้านการค้า การลงทุน หรืองบประมาณของประเทศอย่างมีนัยสำคัญ

4. อำนาจหน้าที่ในการสรรหา และถอดถอนบุคคลในองค์กรต่าง ๆ ตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด โดยรัฐธรรมนูญกำหนดให้รัฐสภามีอำนาจหน้าที่ในการสรรหาบุคคลในองค์กรต่าง ๆ โดยพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งตามคำแนะนำของวุฒิสภา และถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภา ประธานศาลฎีกา ประธานศาลรัฐธรรมนูญ ประธานศาลปกครองสูงสุด อัยการสูงสุด ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ กรรมการการเลือกตั้ง ผู้ตรวจการแผ่นดิน กรรมการตรวจเงินแผ่นดิน ผู้พิพากษาหรือตุลาการ พนักงานอัยการ หรือผู้ดำรงตำแหน่งระดับสูงออกจากตำแหน่ง ในกรณีมีพฤติการณ์ร่ำรวยผิดปกติ ทุจริตต่อหน้าที่ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการ กระทำผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ในการยุติธรรม จงใจใช้อำนาจหน้าที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญหรือกฎหมาย หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานจริยธรรมอย่างร้ายแรงเป็นต้น

==บทสรุป==

ทิศทางของการเมืองการปกครองไทยจะดำเนินไปในทิศทางใดนั้น รัฐสภาซึ่งเป็นองค์กรนิติบัญญัติจึงย่อมมีบทบาทสำคัญในฐานะที่เป็นหนึ่งใน 3 องค์กรหลักของประเทศไทยที่จะขับเคลื่อน ซึ่งการขับเคลื่อนย่อมต้องเป็นหน้าที่ของสมาชิกรัฐสภาที่จะต้องดำเนินการตามที่รัฐธรรมนูญบัญญัติไว้ให้เกิดประสิทธิผล

แผนภูมิโครงสร้างอำนาจหน้าที่ของรัฐสภา

[[ไฟล์:อำนาจหน้าที่ของรัฐสภา.jpg]]

==หนังสือแนะนำให้อ่านต่อ==

1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ระบบงานรัฐสภา 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.

2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา พ.ศ. 2553 . กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.

==บรรณานุกรม==

1. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ระบบงานรัฐสภา 2555. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2555.

2. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ข้อบังคับการประชุมรัฐสภา พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2556.

3. ณรงค์ พ่วงพิศ รศ., สุรวุฒิ ปัดไธสง ผศ.ดร. อำนาจหน้าที่และบทบาทของสมาชิกรัฐสภาไทยที่มาจากการแต่งตั้ง. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2542.

[[หมวดหมู่:สมาชิกรัฐสภา]]