สภาตรายาง - ประวัติรุ่นแก้ไข

Apirom เมื่อ 08:18, 30 พฤษภาคม 2555

2012-05-30T08:18:14Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 15:18, 30 พฤษภาคม 2555
บรรทัดที่ 7:		บรรทัดที่ 7:
	----		----

	~~'''“อดอยากปากแห้ง”'''~~ เป็นคำที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยสมาชิกพรรคการเมืองของพรรคฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร โดยเฉพาะพรรคการเมืองฝ่ายค้านที่เคยเป็นรัฐบาลมาก่อนเพราะย่อมเข้าใจดีว่าในระหว่างที่พรรคการเมืองเป็นรัฐบาลหรือร่วมรัฐบาลในรัฐบาลผสมอยู่นั้น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (~~ส.ส.~~) สังกัดพรรครัฐบาลมักจะได้รับผลประโยชน์จากการกำหนดและการกำกับดูแลนโยบายของรัฐบาลเป็นอย่างมาก อาทิ เงินอุดหนุนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไปพัฒนาจังหวัดที่ตนเป็นผู้แทนราษฎร หรือที่เรียกกันว่า ~~“งบ ส~~.ส.” ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และผลประโยชน์อื่น ๆ อีกมาก ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและผู้สนับสนุนพรรครัฐบาลมีความสุขสำราญหรือที่เรียกว่า ~~“อิ่มหมีพลีมัน”~~ แต่เมื่อต้องมาเป็นพรรคฝ่ายค้าน ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้รับผลประโยชน์ต่าง ๆ ลดน้อยลงไปมากหรือแทบไม่ได้เลย จึงทำให้เกิดภาวะการขัดสนหรือที่เรียกว่า ~~“อดอยากปากแห้ง”~~ นั่นเอง จึงเป็นคำกล่าวล้อเลียนในพรรคการเมืองไทยว่า “เป็นพรรครัฐบาลอิ่มหมีพลีมัน เป็นพรรคฝ่ายค้านอดอยากปากแห้ง”		== สภาตรายาง ==

	~~ที่มาของคำว่า “อดอยากปากแห้ง” มาจากการที่นายบรรหาร~~ ศิลปอาชา หัวหน้าพรรคชาติไทย ได้กล่าวถึงสมาชิกฝ่ายค้านทั้งหลายที่ได้รับผลประโยชน์สนับสนุนทางการเงินและอื่น ๆ ~~จากงบประมาณแผ่นดินน้อยกว่าสมาชิกพรรคฝ่ายรัฐบาล~~ ต่อมาคำนี้ได้ใช้กันแพร่หลายและมีลักษณะล้อเลียนนักการเมืองฝ่ายค้านโดยทั่วไป		“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง

			คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนตรี]]และ[[หัวหน้าพรรค\|หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง

			ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

	[[หมวดหมู่:สารานุกรมการเมืองไทย]]		[[หมวดหมู่:สารานุกรมการเมืองไทย]]

Apirom เมื่อ 08:17, 30 พฤษภาคม 2555

2012-05-30T08:17:44Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 15:17, 30 พฤษภาคม 2555
บรรทัดที่ 7:		บรรทัดที่ 7:
	----		----

	~~== สภาตรายาง ==~~		'''“อดอยากปากแห้ง”''' เป็นคำที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยสมาชิกพรรคการเมืองของพรรคฝ่ายค้านในสภาผู้แทนราษฎร โดยเฉพาะพรรคการเมืองฝ่ายค้านที่เคยเป็นรัฐบาลมาก่อนเพราะย่อมเข้าใจดีว่าในระหว่างที่พรรคการเมืองเป็นรัฐบาลหรือร่วมรัฐบาลในรัฐบาลผสมอยู่นั้น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) สังกัดพรรครัฐบาลมักจะได้รับผลประโยชน์จากการกำหนดและการกำกับดูแลนโยบายของรัฐบาลเป็นอย่างมาก อาทิ เงินอุดหนุนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไปพัฒนาจังหวัดที่ตนเป็นผู้แทนราษฎร หรือที่เรียกกันว่า “งบ ส.ส.” ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และผลประโยชน์อื่น ๆ อีกมาก ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและผู้สนับสนุนพรรครัฐบาลมีความสุขสำราญหรือที่เรียกว่า “อิ่มหมีพลีมัน” แต่เมื่อต้องมาเป็นพรรคฝ่ายค้าน ทำให้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้รับผลประโยชน์ต่าง ๆ ลดน้อยลงไปมากหรือแทบไม่ได้เลย จึงทำให้เกิดภาวะการขัดสนหรือที่เรียกว่า “อดอยากปากแห้ง” นั่นเอง จึงเป็นคำกล่าวล้อเลียนในพรรคการเมืองไทยว่า “เป็นพรรครัฐบาลอิ่มหมีพลีมัน เป็นพรรคฝ่ายค้านอดอยากปากแห้ง”

	~~“สภาตรายาง”~~ เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (~~สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา~~) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ~~ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง~~		ที่มาของคำว่า “อดอยากปากแห้ง” มาจากการที่นายบรรหาร ศิลปอาชา หัวหน้าพรรคชาติไทย ได้กล่าวถึงสมาชิกฝ่ายค้านทั้งหลายที่ได้รับผลประโยชน์สนับสนุนทางการเงินและอื่น ๆ จากงบประมาณแผ่นดินน้อยกว่าสมาชิกพรรคฝ่ายรัฐบาล ต่อมาคำนี้ได้ใช้กันแพร่หลายและมีลักษณะล้อเลียนนักการเมืองฝ่ายค้านโดยทั่วไป

	~~คำพังเพย~~ ~~“สภาตรายาง”~~ มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนตรี]]และ[[หัวหน้าพรรค\|หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน ~~“สภาตรายาง”~~ ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง

	ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ~~ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ~~ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

	[[หมวดหมู่:สารานุกรมการเมืองไทย]]		[[หมวดหมู่:สารานุกรมการเมืองไทย]]

Apirom เมื่อ 08:10, 30 พฤษภาคม 2555

2012-05-30T08:10:03Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 15:10, 30 พฤษภาคม 2555
บรรทัดที่ 1:		บรรทัดที่ 1:
	'''ผู้เรียบเรียง''' รศ.ดร.ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ		'''ผู้เรียบเรียง''' รศ.ดร.ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ

			----

			'''ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ''' ศ.อนันต์ เกตุวงศ์

	----		----

	== สภาตรายาง ==		== สภาตรายาง ==


	“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง		“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง

	คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนตรี]]และ[[หัวหน้าพรรค\|หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง		คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนตรี]]และ[[หัวหน้าพรรค\|หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง
	ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย
	พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น		ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

			[[หมวดหมู่:สารานุกรมการเมืองไทย]]

Apirom เมื่อ 04:22, 30 สิงหาคม 2553

2010-08-30T04:22:30Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:22, 30 สิงหาคม 2553
บรรทัดที่ 1:		บรรทัดที่ 1:

	'''ผู้เรียบเรียง''' รศ.ดร.ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ		'''ผู้เรียบเรียง''' รศ.ดร.ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ

บรรทัดที่ 9:		บรรทัดที่ 8:
	“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง		“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง

	คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[~~นายกรัฐมนต~~]]~~รีและ~~[[หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง		คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนตรี]]และ[[หัวหน้าพรรค\|หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง
	ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย		ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย
	พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น		พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

Apirom เมื่อ 02:46, 30 สิงหาคม 2553

2010-08-30T02:46:39Z

@@ บรรทัดที่ 1: / บรรทัดที่ 1: @@
-“สภาตรายาง”
 “สภาตรายาง”  เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]]  หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น  ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง
@@ บรรทัดที่ 6: / บรรทัดที่ 12: @@
 ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง  ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน)  พนักงานรัฐวิสาหกิจ  ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ  และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ  รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย
 พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

Teeraphan เมื่อ 11:11, 25 สิงหาคม 2553

2010-08-25T11:11:27Z

หน้าใหม่

“สภาตรายาง”

“สภาตรายาง” เป็นคำพังเพยที่ล้อเลียนกระทบกระเทียบเปรียบเปรยการปฏิบัติหน้าที่ของ[[สมาชิกสภานิติบัญญัติ]] (สภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา) ของไทยที่ไม่เป็นไปตามหลักการอิสระเสรี ในการออกเสียง[[ลงมติ]]ของสมาชิกสภาตามหลัก[[ประชาธิปไตย]] หากแต่กลับ[[ออกเสียงลงมติ]]ไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือเสียงส่วนใหญ่ของสภานั้น ทำให้การลงมติของสภาเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” นั่นเอง

คำพังเพย “สภาตรายาง” มีที่มาจากการที่นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลหลังจาก[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง]]ของไทย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา นักการเมืองที่มีอำนาจและอิทธิพลผู้ซึ่งดำรงตำแหน่ง[[นายกรัฐมนต]]รีและ[[หัวหน้าพรรคการเมือง]]ที่มีเสียงข้างมากในสภาผู้แทนราษฎรในขณะเดียวกันมักใช้อำนาจและอิทธิพลของตนในการสั่งการโดยตรงหรือโดยอ้อมให้สมาชิกสภาในสังกัดพรรคการเมืองของตน (หรือพรรคการเมืองอื่นในบางกรณี) ใน[[สภาผู้แทนราษฎร]]ให้ออกเสียงลงมติที่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจนั้น ถึงแม้ว่าในการ[[ประชุมสภา]]ผู้แทนราษฎรจะมีการประชุมที่มี[[การอภิปราย]]อย่างเข้มข้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อมีการลงมติของสภาก็จะเป็นไปตามที่ผู้มีอำนาจต้องการ มติการประชุมของสภาจึงเปรียบเสมือน “สภาตรายาง” ในการสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือสภานิติบัญญัตินั่นเอง
ในสมัยที่มีวุฒิสภาที่สมาชิกมาจากการแต่งตั้ง ซึ่งตามรัฐธรรมนูญในสมัยนั้น ๆ ให้อำนาจนายกรัฐมนตรีในการรับสนอง[[พระบรมราชโองการ]]ของ[[พระมหากษัตริย์]]ใน[[การลงพระปรมาภิไธย]]แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา ส่วนใหญ่นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นมักแต่งตั้งข้าราชการประจำ (ทหารและพลเรือน) พนักงานรัฐวิสาหกิจ ข้าราชการบำนาญ นักธุรกิจ และบุคคลอื่นที่ตนไว้วางใจและควบคุมได้ให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา ทำให้การลงมติใด ๆ ของวุฒิสภามักเป็นไปตามที่นายกรัฐมนตรีผู้นั้นต้องการ รวมถึง[[วุฒิสภา]]ที่มาจากการเลือกตั้งตาม[[รัฐธรรมนูญ]]แห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2540 ซึ่งถ้าการลงมติของวุฒิสภาเรื่องใดก็ตามที่ไม่เป็นไปตามหลักการตัดสินใจโดยอิสระเสรีของสมาชิกตามหลักประชาธิปไตย หากแต่เป็นไปตามความประสงค์ของผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือการลงมตินั้น

รศ.ดร.ปรีชา หงษ์ไกรเลิศ