รักษาการตามพระราชบัญญัติ - ประวัติรุ่นแก้ไข

Apirom เมื่อ 04:27, 4 พฤศจิกายน 2556

2013-11-04T04:27:35Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:27, 4 พฤศจิกายน 2556
บรรทัดที่ 108:		บรรทัดที่ 108:
	\|}		\|}

	[[~~category~~:~~สถาบันการเมือง~~]][[หมวดหมู่:สถาบันบริหาร]]		[[หมวดหมู่:สถาบันการเมืองและองค์กรอิสระ]][[หมวดหมู่:สถาบันบริหาร]]

Apirom เมื่อ 12:15, 19 กรกฎาคม 2553

2010-07-19T12:15:52Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 19:15, 19 กรกฎาคม 2553
บรรทัดที่ 103:		บรรทัดที่ 103:
	สำนักกฎหมาย, '''คู่มือแนวทางการยกร่างกฎหมาย.''' กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, มปป.		สำนักกฎหมาย, '''คู่มือแนวทางการยกร่างกฎหมาย.''' กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, มปป.

	[[category:~~ความรู้เกี่ยวกับรัฐสภาไทย~~]]		----
			{\|cellpadding="2" cellspacing="5" style="vertical-align:top;background-color:#ffffff;color:#000;width:100%"
			! style="background-color:#fffff; font-size: 100%; border: 1px solid #afa3bf; text-align: left; padding-left: 7px; -moz-border-radius:7px" \|[[หน้าหลัก]]
			\|}

			[[category:สถาบันการเมือง]][[หมวดหมู่:สถาบันบริหาร]]

Panu เมื่อ 03:02, 11 มกราคม 2553

2010-01-11T03:02:59Z

Panu เมื่อ 02:51, 11 มกราคม 2553

2010-01-11T02:51:31Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 09:51, 11 มกราคม 2553
บรรทัดที่ 89:		บรรทัดที่ 89:
	==สรุป==		==สรุป==

	ดังนั้น คำว่ารักษาการตามพระราชบัญญัติจึงหมายถึง อำนาจในการออกประกาศ ระเบียบ คำสั่ง เพื่อควบคุม ดูแล และบังคับให้การเป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายที่มีผลใช้บังคับ พระราชบัญญัติทุกฉบับจึงต้องมีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ เดิมนั้นการรักษาการตามพระราชบัญญัติเป็นหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีซึ่งมีอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบในการบริหารราชการแผ่นดินและควบคุมการใช้บังคับกฎหมายของส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง แต่ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่มุ่งให้เกิดการปฏิรูปทางการเมืองอย่างเป็นรูปธรรมหลายฉบับซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะให้องค์กรอิสระทั้งหลายสามารถปฏิบัติหน้าที่ และใช้บังคับกฎหมายอย่างเคร่งครัด มีประสิทธิภาพและเป็นกลางทางการเมืองอย่างแท้จริง รัฐธรรมนูญจึงได้ระบุให้ผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญทั้ง 9 ฉบับ รวมทั้งกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง เช่นประธานกรรมการการเลือกตั้งเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งสมาชิกวุฒิสภา นอกจากนั้นถึงแม้รัฐธรรมนูญจะมิได้ระบุว่าให้ผู้ใดเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ แต่ก็ได้ระบุให้หน่วยงานธุรการขององค์กรอิสระทั้งหลาย รวมถึงศาลด้วยเป็นหน่วยงานอิสระซึ่งไม่ขึ้นต่อฝ่ายบริหารได้มีประธานกรรมการของแต่ละองค์กรเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด เช่น ประธานกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ เป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต ประธานศาลฎีกาเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นต้น<ref>คณิน บุญสุวรรณ, ปทานุกรมศัพท์รัฐสภาและการเมืองไทย ฉบับสมบูรณ์, (กรุงเทพฯ : บริษัท ตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด, 2548), หน้า 749–751.</ref>		ดังนั้น คำว่ารักษาการตามพระราชบัญญัติจึงหมายถึง อำนาจในการออกประกาศ ระเบียบ คำสั่ง เพื่อควบคุม ดูแล และบังคับให้การเป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายที่มีผลใช้บังคับ พระราชบัญญัติทุกฉบับจึงต้องมีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ เดิมนั้นการรักษาการตามพระราชบัญญัติเป็นหน้าที่ของนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีซึ่งมีอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบในการบริหารราชการแผ่นดินและควบคุมการใช้บังคับกฎหมายของส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง แต่ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่มุ่งให้เกิดการปฏิรูปทางการเมืองอย่างเป็นรูปธรรมหลายฉบับซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะให้องค์กรอิสระทั้งหลายสามารถปฏิบัติหน้าที่ และใช้บังคับกฎหมายอย่างเคร่งครัด มีประสิทธิภาพและเป็นกลางทางการเมืองอย่างแท้จริง รัฐธรรมนูญจึงได้ระบุให้ผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญทั้ง 9 ฉบับ รวมทั้งกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง เช่นประธานกรรมการการเลือกตั้งเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งสมาชิกวุฒิสภา นอกจากนั้นถึงแม้รัฐธรรมนูญจะมิได้ระบุว่าให้ผู้ใดเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ แต่ก็ได้ระบุให้หน่วยงานธุรการขององค์กรอิสระทั้งหลาย รวมถึงศาลด้วยเป็นหน่วยงานอิสระซึ่งไม่ขึ้นต่อฝ่ายบริหารได้มีประธานกรรมการของแต่ละองค์กรเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด เช่น ประธานกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ เป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต ประธานศาลฎีกาเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นต้น<ref>คณิน บุญสุวรรณ, '''ปทานุกรมศัพท์รัฐสภาและการเมืองไทย ฉบับสมบูรณ์,''' (กรุงเทพฯ : บริษัท ตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด, 2548), หน้า 749–751.</ref>

	==อ้างอิง==		==อ้างอิง==

Panu เมื่อ 02:51, 11 มกราคม 2553

2010-01-11T02:51:10Z

แสดงการเปลี่ยนแปลง

Panu เมื่อ 02:47, 11 มกราคม 2553

2010-01-11T02:47:03Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 09:47, 11 มกราคม 2553
บรรทัดที่ 52:		บรรทัดที่ 52:
	ถ้าเป็นพระราชบัญญัติที่มีความยาวมาก โดยมีการแบ่งเป็นลักษณะหมวดหรือส่วน บทกำหนดว่าด้วยผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนต้นของบททั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วบทกำหนดผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนท้ายสุดของพระราชบัญญัติ [6]		ถ้าเป็นพระราชบัญญัติที่มีความยาวมาก โดยมีการแบ่งเป็นลักษณะหมวดหรือส่วน บทกำหนดว่าด้วยผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนต้นของบททั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วบทกำหนดผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนท้ายสุดของพระราชบัญญัติ [6]

	~~'''~~ประโยชน์ของการกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมาย~~'''~~		==ประโยชน์ของการกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมาย==

	การกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมายมีประโยชน์ ดังนี้		การกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมายมีประโยชน์ ดังนี้
บรรทัดที่ 64:		บรรทัดที่ 64:
	(4) ทำให้ราษฎรสามารถติดต่อกับหน่วยงานของทางราชการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ ได้ถูกต้อง เพราะจะรู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดเป็นผู้รับผิดชอบ		(4) ทำให้ราษฎรสามารถติดต่อกับหน่วยงานของทางราชการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ ได้ถูกต้อง เพราะจะรู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดเป็นผู้รับผิดชอบ

	~~'''~~อำนาจหน้าที่ของผู้รักษาการตามกฎหมาย~~'''~~		==อำนาจหน้าที่ของผู้รักษาการตามกฎหมาย==

	(1) สั่งการและควบคุมให้มีการปฏิบัติการให้เป็นไปตามกฎหมาย		(1) สั่งการและควบคุมให้มีการปฏิบัติการให้เป็นไปตามกฎหมาย
บรรทัดที่ 72:		บรรทัดที่ 72:
	ในกรณีที่กฎหมายฉบับเดียวกันมีรัฐมนตรีหลายกระทรวงเป็นผู้รักษาการ ก็เป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีดังกล่าวที่จะดำเนินการแก้ไขเท่าที่เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของตนในกรณีที่ต้องมีการประสานงานกับกระทรวงทบวงกรมอื่น ก็ต้องมีการปรึกษากัน [7]		ในกรณีที่กฎหมายฉบับเดียวกันมีรัฐมนตรีหลายกระทรวงเป็นผู้รักษาการ ก็เป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีดังกล่าวที่จะดำเนินการแก้ไขเท่าที่เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของตนในกรณีที่ต้องมีการประสานงานกับกระทรวงทบวงกรมอื่น ก็ต้องมีการปรึกษากัน [7]

	~~'''~~กฎหมายที่ไม่ต้องมีผู้รักษาการ~~'''~~		==กฎหมายที่ไม่ต้องมีผู้รักษาการ==

	โดยหลักแล้วกฎหมายจะต้องมีผู้รักษาการ เพื่อให้ทราบถึงผู้รับผิดชอบให้มีการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ แต่มีบางกรณีไม่จำเป็นต้องมีผู้รักษาการ คือ		โดยหลักแล้วกฎหมายจะต้องมีผู้รักษาการ เพื่อให้ทราบถึงผู้รับผิดชอบให้มีการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ แต่มีบางกรณีไม่จำเป็นต้องมีผู้รักษาการ คือ

Panu: สร้างหน้าใหม่: '''ผู้เรียบเรียง''' นิพัทธ์ สระฉันทพงษ์ '''ผู้ทรงคุณวุฒิประจ...

2010-01-11T02:44:35Z

สร้างหน้าใหม่: '''ผู้เรียบเรียง''' นิพัทธ์ สระฉันทพงษ์ '''ผู้ทรงคุณวุฒิประจ...

หน้าใหม่

'''ผู้เรียบเรียง''' นิพัทธ์ สระฉันทพงษ์

'''ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ''' รองเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร จเร พันธุ์เปรื่อง

----

==ประเภทของกฎหมาย==

กฎหมายที่เราใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ

'''1. กฎหมายของฝ่ายนิติบัญญัติ''' หมายถึง กฎหมายที่ออกโดยรัฐสภาซึ่งพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา กฎหมายประเภทนี้ ได้แก่ พระราชบัญญัติต่าง ๆ รวมทั้งประมวลกฎหมาย

'''2. กฎหมายของฝ่ายบริหาร''' ได้แก่ กฎหมายที่ฝ่ายบริหารออกใช้โดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญซึ่งพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นตามคำแนะนำ
ของคณะรัฐมนตรีหรือตามคำแนะนำของผู้มีหน้าที่รับสนองพระบรมราชโองการ ได้แก่ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และประกาศพระบรมราชโองการ นอกจากนี้ยังมีกฎหมายของฝ่ายบริหารลำดับรองลงมาอีก คือ กฎกระทรวง และประกาศกระทรวง ซึ่งให้รัฐมนตรีเป็นผู้ออกใช้ได้

'''3. กฎหมายของท้องถิ่น''' เป็นกฎหมายในลำดับรองซึ่งรัฐมอบอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นออกใช้บังคับในท้องถิ่นได้ ได้แก่ ข้อบัญญัติจังหวัด เทศบัญญัติ ข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครและข้อบัญญัติเมืองพัทยา [1]

==รูปแบบของพระราชบัญญัติ==

กฎหมายที่ออกโดยรัฐสภาหรือฝ่ายนิติบัญญัติจะประกอบด้วยโครงสร้างที่เป็นมาตรฐานดังนี้ คือ

'''มาตรา 1 ชื่อพระราชบัญญัติ''' เป็นส่วนที่บอกถึงสาระโดยย่อของกฎหมายนั้น ๆ การตั้งชื่อจึงควรตั้งให้ตรงตามเจตนารมณ์และสาระของกฎหมายควรจะสั้น กระทัดรัด และสะดวกแก่การเข้าใจและค้นหา

'''มาตรา 2 วันบังคับใช้''' กฎหมายไทยถือเอาการประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นการแจ้งให้ประชาชนทราบ การบังคับใช้จะแบ่งออกได้ 6 แบบดังนี้

ก. บังคับใช้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา

ข. บังคับใช้ตั้งแต่วันถัดจากวันที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา

ค. บังคับใช้เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาใดเวลาหนึ่ง

ง. บังคับใช้ตามที่ปรากฎใน 3 ข้อแรก โดยมีเงื่อนเวลาในการบังคับใช้กับบางส่วน

จ. บังคับใช้ตามที่มีอยู่ใน 2 ข้อแรก โดยมีเงื่อนไขให้ตราพระราชกฤษฎีกากำหนดรายละเอียดเกี่ยวกับท้องที่ เขต บริเวณ ฯลฯ ก่อน

ฉ. กำหนดวันบังคับใช้ไว้แน่นอน [2]

'''มาตรา 3 บทยกเลิกกฎหมายเก่าอื่น ๆ (ถ้ามี)''' มีกรณีต่าง ๆ ดังนี้

ก ยกเลิกกฎหมายเดิมฉบับเดียว

ข ยกเลิกกฎหมายเดิมหลายฉบับ

ค ยกเลิกกฎหมายเดิมแบบเรียงลำดับตามปี พ.ศ.

การยกเลิกกฎหมายแม่บททั้งฉบับ หรือยกเลิกบางมาตรามักส่งผลให้กฎหมายลูกบทที่อาศัยอำนาจกฎหมายฉบับนั้น หรือมาตรานั้น ๆ ถูกยกเลิกไปด้วย เว้นแต่กฎหมายใหม่ที่ออกมาเพื่อยกเลิกกฎหมายแม่บทนั้นจะให้อำนาจก็ให้ถือว่ากฎหมายลูกบทนั้นยังมีผลใช้บังคับอยู่ต่อไปได้ [3]

'''มาตรา 4 บทนิยาม''' มีได้ในกรณีที่มีการใช้คำศัพท์เฉพาะทาง การอธิบายคำย่อ หรือคำที่มีความหมายแตกต่างเป็นพิเศษไม่ว่าจะในทางที่กว้างหรือแคบกว่าจากที่เข้าใจกันตามปกติทั่วไป หรือประโยคที่มีความยาวมาก ๆ และมีการใช้ซ้ำกันบ่อย ๆ หลาย ๆ ที่ในกฎหมายฉบับเดียวกันนั้น และการตีความจะต้องตีความไปตามขอบเขตที่กำหนดในคำนิยามนั้น ๆ [4]

'''มาตรา 5 บทกำหนดผู้รักษาการ''' คือ บทกำหนดผู้รับผิดชอบการปฏิบัติการตามกฎหมายนั้น ซึ่งอาจเป็นนายกรัฐมนตรี หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดกระทรวงหนึ่งหรือหลายกระทรวงที่เกี่ยวข้องแล้วแต่กรณี [5]

ถ้าเป็นพระราชบัญญัติที่มีความยาวมาก โดยมีการแบ่งเป็นลักษณะหมวดหรือส่วน บทกำหนดว่าด้วยผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนต้นของบททั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วบทกำหนดผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนท้ายสุดของพระราชบัญญัติ [6]

'''ประโยชน์ของการกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมาย'''

การกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมายมีประโยชน์ ดังนี้

(1) ทำให้มีรัฐมนตรีเจ้าของเรื่องแน่นอน

(2) ทำให้สภาผู้แทนราษฎรวินิจฉัยในชั้นพิจารณาร่างกฎหมายได้ ว่าสมควรจะให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดดูแลให้การเป็นไปตามกฎหมายนั้น ๆ

(3) ทำให้สภาผู้แทนราษฎรอยู่ในฐานะที่จะควบคุมการบริหารราชการแผ่นดินตามวิถีทาง ในรัฐธรรมนูญได้สะดวกยิ่งขึ้น เมื่อไม่มีการปฏิบัติตามกฎหมายหรือปฏิบัติผิดพลาดขาดตกบกพร่อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสามารถตั้งกระทู้ถามหรือเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีผู้รักษาการนั้นได้

(4) ทำให้ราษฎรสามารถติดต่อกับหน่วยงานของทางราชการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ ได้ถูกต้อง เพราะจะรู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดเป็นผู้รับผิดชอบ

'''อำนาจหน้าที่ของผู้รักษาการตามกฎหมาย'''

(1) สั่งการและควบคุมให้มีการปฏิบัติการให้เป็นไปตามกฎหมาย

(2) ชี้แจงต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อมีการตั้งกระทู้ถามหรือเปิดอภิปรายทั่วไปเกี่ยวกับกฎหมายใด

ในกรณีที่กฎหมายฉบับเดียวกันมีรัฐมนตรีหลายกระทรวงเป็นผู้รักษาการ ก็เป็นหน้าที่ของรัฐมนตรีดังกล่าวที่จะดำเนินการแก้ไขเท่าที่เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของตนในกรณีที่ต้องมีการประสานงานกับกระทรวงทบวงกรมอื่น ก็ต้องมีการปรึกษากัน [7]

'''กฎหมายที่ไม่ต้องมีผู้รักษาการ'''
โดยหลักแล้วกฎหมายจะต้องมีผู้รักษาการ เพื่อให้ทราบถึงผู้รับผิดชอบให้มีการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ แต่มีบางกรณีไม่จำเป็นต้องมีผู้รักษาการ คือ

(1) กฎหมายที่วางหลักกลาง ๆ ทั่วไป ซึ่งบัญญัติกำหนดสิทธิและหน้าที่ของบุคคล เช่น ประมวลกฎหมายอาญา

(2) กฎหมายที่วางหลักทั่วไปไว้และกำหนดว่าถ้ามีกรณีจะต้องปฏิบัติการตามกฎหมายฉบับนั้น ก็จะต้องตรากฎหมายเฉพาะกรณีอีกชั้นหนึ่ง เช่น กฎหมายว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ เป็นต้น ไม่ต้องมีผู้รักษาการ เพราะเมื่อตรากฎหมายเฉพาะเพื่อเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ ก็จะต้องมีรัฐมนตรีผู้รักษาการตามกฎหมายเฉพาะนั้น

(3) การยกเลิกกฎหมายเดิมโดยไม่ตรากฎหมายใหม่ในเรื่องนั้นขึ้นแทน มีผลทำให้กฎหมายที่ยกเลิกนั้นไม่มีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องมีผู้รักษาการตามกฎหมายอีก เว้นแต่ในกรณีที่พระราชบัญญัตินั้นกำหนดให้ฝ่ายบริหารต้องปฏิบัติการใดเพื่อผลแห่งการยกเลิกกฎหมายจึงจะต้องมีผู้รักษาการตามกฎหมาย

(4) พระราชบัญญัติที่ตราขึ้นเพื่อแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายฉบับเดิม กฎหมายฉบับเดิมย่อมมีผู้รักษาการตามกฎหมายอยู่แล้ว บทบัญญัติของกฎหมายฉบับที่แก้ไขเพิ่มเติมได้เข้าไปแทนที่ในกฎหมายเดิมโดยอัตโนมัติ จึงไม่จำเป็นต้องมีผู้รักษาการตามกฎหมายอีก นอกจากในกรณีที่มีกำหนดอำนาจหน้าที่ใหม่ซึ่งเป็นเอกเทศหรือในกรณีที่มีบทเฉพาะกาลขึ้นใหม่ [8]

'''บทบัญญัติเนื้อหา''' เนื้อหาของพระราชบัญญัติ ได้แก่ สาระสำคัญของพระราชบัญญัติเป็นเครื่องชี้ให้เห็นว่าพระราชบัญญัติมีเจตนารมณ์เช่นไร มีความประสงค์จะควบคุมหรือคุ้มครองหรือกำหนดในเรื่องหนึ่งเรื่องใด ผู้ใช้กฎหมายมีสิทธิหน้าที่ประการใด การฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามมีบทลงโทษอย่างไรบ้าง และถ้าหากเนื้อหาของพระราชบัญญัติมีมากก็อาจจัดแบ่งเนื้อหาออกเป็นบรรพ ลักษณะ หมวด หรือส่วน [9]

'''บทเฉพาะกาล''' เป็นบทบัญญัติที่มีขึ้นเพื่อรักษาสิทธิหรือกำหนดหน้าที่บางประการตามที่เคยมีในกฎหมายเก่าให้ยังคงมีต่อไปในชั่วระยะเวลาหนึ่งจนกว่ากฎหมายใหม่จะมีผลใช้บังคับเต็มรูปแบบแล้วบทเฉพาะกาลจึงจะสิ้นผลไป [10]

==สรุป==

ดังนั้น คำว่ารักษาการตามพระราชบัญญัติจึงหมายถึง อำนาจในการออกประกาศ ระเบียบ คำสั่ง เพื่อควบคุม ดูแล และบังคับให้การเป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายที่มีผลใช้บังคับ พระราชบัญญัติทุกฉบับจึงต้องมีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ เดิมนั้นการรักษาการตามพระราชบัญญัติเป็นหน้าที่
ของนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีซึ่งมีอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบในการบริหารราชการแผ่นดินและควบคุมการใช้บังคับกฎหมายของส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง แต่ภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่มุ่งให้เกิดการปฏิรูปทางการเมืองอย่างเป็นรูปธรรมหลายฉบับซึ่งมีเจตนารมณ์ที่จะให้องค์กรอิสระทั้งหลายสามารถปฏิบัติหน้าที่ และใช้บังคับกฎหมาย
อย่างเคร่งครัด มีประสิทธิภาพและเป็นกลางทางการเมืองอย่างแท้จริง รัฐธรรมนูญจึงได้ระบุให้
ผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญทั้ง 9 ฉบับ รวมทั้งกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้อง เช่นประธานกรรมการการเลือกตั้งเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและการได้มาซึ่งสมาชิกวุฒิสภา นอกจากนั้นถึงแม้รัฐธรรมนูญ
จะมิได้ระบุว่าให้ผู้ใดเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติ แต่ก็ได้ระบุให้หน่วยงานธุรการขององค์กรอิสระทั้งหลาย รวมถึงศาลด้วยเป็นหน่วยงานอิสระซึ่งไม่ขึ้นต่อฝ่ายบริหารได้มีประธานกรรมการ
ของแต่ละองค์กรเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด เช่น ประธานกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ เป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต ประธานศาลฎีกาเป็นผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินเป็นผู้รักษาการ
ตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยผู้ตรวจการแผ่นดิน เป็นต้น [11]

==อ้างอิง==

<references/>

==บรรณานุกรม==

คณิน บุญสุวรรณ, '''ปทานุกรมศัพท์รัฐสภาและการเมืองไทย ฉบับสมบูรณ์,''' กรุงเทพฯ : บริษัท ตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด, 2548.

มัลลิกา ลับไพรี, '''การยกร่างพระราชบัญญัติ.''' กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2529

สำนักกฎหมาย, '''คู่มือแนวทางการยกร่างกฎหมาย.''' กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, มปป.

[[category:ความรู้เกี่ยวกับรัฐสภาไทย]]

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 10:02, 11 มกราคม 2553
บรรทัดที่ 9:		บรรทัดที่ 9:
	กฎหมายที่เราใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ		กฎหมายที่เราใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ

	'''1. กฎหมายของฝ่ายนิติบัญญัติ''' หมายถึง กฎหมายที่ออกโดยรัฐสภาซึ่งพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา กฎหมายประเภทนี้ ได้แก่ ~~พระราชบัญญัติต่าง~~ ๆ รวมทั้งประมวลกฎหมาย		'''1. กฎหมายของฝ่ายนิติบัญญัติ''' หมายถึง กฎหมายที่ออกโดยรัฐสภาซึ่ง[[พระมหากษัตริย์]]ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา กฎหมายประเภทนี้ ได้แก่[[ พระราชบัญญัติ]]ต่าง ๆ รวมทั้งประมวลกฎหมาย

	'''2. กฎหมายของฝ่ายบริหาร''' ได้แก่ กฎหมายที่ฝ่ายบริหารออกใช้โดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญซึ่งพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นตามคำแนะนำ		'''2. กฎหมายของฝ่ายบริหาร''' ได้แก่ กฎหมายที่ฝ่ายบริหารออกใช้โดยอาศัยอำนาจตาม[[รัฐธรรมนูญ]]ซึ่งพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐทรงตราขึ้นตามคำแนะนำ
	~~ของคณะรัฐมนตรีหรือตามคำแนะนำของผู้มีหน้าที่รับสนองพระบรมราชโองการ~~ ได้แก่ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และประกาศพระบรมราชโองการ นอกจากนี้ยังมีกฎหมายของฝ่ายบริหารลำดับรองลงมาอีก คือ กฎกระทรวง และประกาศกระทรวง ~~ซึ่งให้รัฐมนตรีเป็นผู้ออกใช้ได้~~		ของ[[คณะรัฐมนตรี]]หรือตามคำแนะนำของผู้มีหน้าที่รับสนองพระบรมราชโองการ ได้แก่ [[พระราชกำหนด]] [[พระราชกฤษฎีกา]] และประกาศพระบรมราชโองการ นอกจากนี้ยังมีกฎหมายของฝ่ายบริหารลำดับรองลงมาอีก คือ กฎกระทรวง และประกาศกระทรวง ซึ่งให้[[รัฐมนตรี]]เป็นผู้ออกใช้ได้

	'''3. กฎหมายของท้องถิ่น''' เป็นกฎหมายในลำดับรองซึ่งรัฐมอบอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นออกใช้บังคับในท้องถิ่นได้ ได้แก่ ข้อบัญญัติจังหวัด เทศบัญญัติ ข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครและข้อบัญญัติเมืองพัทยา<ref>มัลลิกา ลับไพรี, '''การยกร่างพระราชบัญญัติ,''' (กรุงเทพฯ : สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2529), หน้า ~~32 – 33~~.</ref>		'''3. กฎหมายของท้องถิ่น''' เป็นกฎหมายในลำดับรองซึ่งรัฐมอบอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นออกใช้บังคับในท้องถิ่นได้ ได้แก่ ข้อบัญญัติจังหวัด เทศบัญญัติ ข้อบัญญัติกรุงเทพมหานครและข้อบัญญัติเมืองพัทยา<ref>มัลลิกา ลับไพรี, '''การยกร่างพระราชบัญญัติ,''' (กรุงเทพฯ : สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, 2529), หน้า 32–33.</ref>

	==รูปแบบของพระราชบัญญัติ==		==รูปแบบของพระราชบัญญัติ==
บรรทัดที่ 22:		บรรทัดที่ 22:
	'''มาตรา 1 ชื่อพระราชบัญญัติ''' เป็นส่วนที่บอกถึงสาระโดยย่อของกฎหมายนั้น ๆ การตั้งชื่อจึงควรตั้งให้ตรงตามเจตนารมณ์และสาระของกฎหมายควรจะสั้น กระทัดรัด และสะดวกแก่การเข้าใจและค้นหา		'''มาตรา 1 ชื่อพระราชบัญญัติ''' เป็นส่วนที่บอกถึงสาระโดยย่อของกฎหมายนั้น ๆ การตั้งชื่อจึงควรตั้งให้ตรงตามเจตนารมณ์และสาระของกฎหมายควรจะสั้น กระทัดรัด และสะดวกแก่การเข้าใจและค้นหา

	'''มาตรา 2 วันบังคับใช้''' ~~กฎหมายไทยถือเอาการประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นการแจ้งให้ประชาชนทราบ~~ การบังคับใช้จะแบ่งออกได้ 6 แบบดังนี้		'''มาตรา 2 วันบังคับใช้''' กฎหมายไทยถือเอาการประกาศใน[[ราชกิจจานุเบกษา]]เป็นการแจ้งให้ประชาชนทราบ การบังคับใช้จะแบ่งออกได้ 6 แบบดังนี้

	ก. บังคับใช้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา		ก. บังคับใช้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
บรรทัดที่ 48:		บรรทัดที่ 48:
	'''มาตรา 4 บทนิยาม''' มีได้ในกรณีที่มีการใช้คำศัพท์เฉพาะทาง การอธิบายคำย่อ หรือคำที่มีความหมายแตกต่างเป็นพิเศษไม่ว่าจะในทางที่กว้างหรือแคบกว่าจากที่เข้าใจกันตามปกติทั่วไป หรือประโยคที่มีความยาวมาก ๆ และมีการใช้ซ้ำกันบ่อย ๆ หลาย ๆ ที่ในกฎหมายฉบับเดียวกันนั้น และการตีความจะต้องตีความไปตามขอบเขตที่กำหนดในคำนิยามนั้น ๆ<ref>สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, เรื่องเดียวกัน, หน้า 30.</ref>		'''มาตรา 4 บทนิยาม''' มีได้ในกรณีที่มีการใช้คำศัพท์เฉพาะทาง การอธิบายคำย่อ หรือคำที่มีความหมายแตกต่างเป็นพิเศษไม่ว่าจะในทางที่กว้างหรือแคบกว่าจากที่เข้าใจกันตามปกติทั่วไป หรือประโยคที่มีความยาวมาก ๆ และมีการใช้ซ้ำกันบ่อย ๆ หลาย ๆ ที่ในกฎหมายฉบับเดียวกันนั้น และการตีความจะต้องตีความไปตามขอบเขตที่กำหนดในคำนิยามนั้น ๆ<ref>สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, เรื่องเดียวกัน, หน้า 30.</ref>

	'''มาตรา 5 บทกำหนดผู้รักษาการ''' คือ บทกำหนดผู้รับผิดชอบการปฏิบัติการตามกฎหมายนั้น ~~ซึ่งอาจเป็นนายกรัฐมนตรี~~ หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดกระทรวงหนึ่งหรือหลายกระทรวงที่เกี่ยวข้องแล้วแต่กรณี<ref>เรื่องเดียวกัน, หน้า 30.</ref>		'''มาตรา 5 บทกำหนดผู้รักษาการ''' คือ บทกำหนดผู้รับผิดชอบการปฏิบัติการตามกฎหมายนั้น ซึ่งอาจเป็น[[นายกรัฐมนตรี]] หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดกระทรวงหนึ่งหรือหลายกระทรวงที่เกี่ยวข้องแล้วแต่กรณี<ref>เรื่องเดียวกัน, หน้า 30.</ref>

	~~ถ้าเป็นพระราชบัญญัติที่มีความยาวมาก~~ โดยมีการแบ่งเป็นลักษณะหมวดหรือส่วน บทกำหนดว่าด้วยผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนต้นของบททั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วบทกำหนดผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนท้ายสุดของพระราชบัญญัติ<ref>มัลลิกา ลับไพรี, เรื่องเดียวกัน, หน้า 53.</ref>		ถ้าเป็น[[พระราชบัญญัติ]]ที่มีความยาวมาก โดยมีการแบ่งเป็นลักษณะหมวดหรือส่วน บทกำหนดว่าด้วยผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนต้นของบททั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วบทกำหนดผู้รักษาการจะบัญญัติไว้ในตอนท้ายสุดของพระราชบัญญัติ<ref>มัลลิกา ลับไพรี, เรื่องเดียวกัน, หน้า 53.</ref>

	==ประโยชน์ของการกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมาย==		==ประโยชน์ของการกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมาย==
บรรทัดที่ 56:		บรรทัดที่ 56:
	การกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมายมีประโยชน์ ดังนี้		การกำหนดผู้รักษาการตามกฎหมายมีประโยชน์ ดังนี้

	(1) ~~ทำให้มีรัฐมนตรีเจ้าของเรื่องแน่นอน~~		(1) ทำให้มี[[รัฐมนตรี]]เจ้าของเรื่องแน่นอน

	(2) ~~ทำให้สภาผู้แทนราษฎรวินิจฉัยในชั้นพิจารณาร่างกฎหมายได้~~ ว่าสมควรจะให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดดูแลให้การเป็นไปตามกฎหมายนั้น ๆ		(2) ทำให้[[สภาผู้แทนราษฎร]]วินิจฉัยในชั้นพิจารณาร่างกฎหมายได้ ว่าสมควรจะให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดดูแลให้การเป็นไปตามกฎหมายนั้น ๆ

	(3) ทำให้สภาผู้แทนราษฎรอยู่ในฐานะที่จะควบคุมการบริหารราชการแผ่นดินตามวิถีทาง ในรัฐธรรมนูญได้สะดวกยิ่งขึ้น เมื่อไม่มีการปฏิบัติตามกฎหมายหรือปฏิบัติผิดพลาดขาดตกบกพร่อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสามารถตั้งกระทู้ถามหรือเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีผู้รักษาการนั้นได้		(3) ทำให้สภาผู้แทนราษฎรอยู่ในฐานะที่จะควบคุม[[การบริหารราชการแผ่นดิน]]ตามวิถีทาง ในรัฐธรรมนูญได้สะดวกยิ่งขึ้น เมื่อไม่มีการปฏิบัติตามกฎหมายหรือปฏิบัติผิดพลาดขาดตกบกพร่อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสามารถตั้งกระทู้ถามหรือเปิดอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีผู้รักษาการนั้นได้

	(4) ทำให้ราษฎรสามารถติดต่อกับหน่วยงานของทางราชการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ ได้ถูกต้อง เพราะจะรู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดเป็นผู้รับผิดชอบ		(4) ทำให้ราษฎรสามารถติดต่อกับหน่วยงานของทางราชการเกี่ยวกับการปฏิบัติตามกฎหมายนั้น ๆ ได้ถูกต้อง เพราะจะรู้ว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงใดเป็นผู้รับผิดชอบ