ระบบการเมืองแบบสองพรรค - ประวัติรุ่นแก้ไข

Apirom เมื่อ 03:39, 29 มิถุนายน 2554

2011-06-29T03:39:59Z

Apirom เมื่อ 09:11, 20 สิงหาคม 2553

2010-08-20T09:11:52Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 16:11, 20 สิงหาคม 2553
บรรทัดที่ 34:		บรรทัดที่ 34:


	[[หมวดหมู่:~~แนวความคิดทางการเมืองเรื่องพรรคและระบบพรรคการเมือง~~]]		[[หมวดหมู่:แนวคิดและการก่อตั้งพรรคการเมือง]]

Tora เมื่อ 03:56, 13 กุมภาพันธ์ 2552

2009-02-13T03:56:39Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 10:56, 13 กุมภาพันธ์ 2552
บรรทัดที่ 2:		บรรทัดที่ 2:

	----		----
	'''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข		'''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข และ รศ.ดร.นครินทร์ เมฆไตรรัตน์
	----		----

Tora เมื่อ 04:34, 11 กุมภาพันธ์ 2552

2009-02-11T04:34:01Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:34, 11 กุมภาพันธ์ 2552
บรรทัดที่ 34:		บรรทัดที่ 34:


	[[หมวดหมู่:~~ระบบพรรคการเมือง~~]]		[[หมวดหมู่:แนวความคิดทางการเมืองเรื่องพรรคและระบบพรรคการเมือง]]

Tora เมื่อ 03:23, 10 กุมภาพันธ์ 2552

2009-02-10T03:23:45Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 10:23, 10 กุมภาพันธ์ 2552
บรรทัดที่ 8:		บรรทัดที่ 8:


	ตัวอย่างคลาสิกที่สุดของประเทศที่มีระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคได้แก่ ระบบพรรคการเมืองในประเทศแองโกล-อเมริกัน (Anglo-American) และการเมืองในระดับมลรัฐในหลายมลรัฐของสหรัฐอเมริกาก็มีลักษณะใกล้เคียงกับระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเช่นกัน<ref>David Robertson, A Dictionary of Modern Politics, 2nd Edition, (London: Europa Publications Limited, 1993), p. 471</ref> ในประเทศอังกฤษเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1935-1970 อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1970 เป็นต้นมาความเข้มแข็งของพรรคการเมืองที่สามในการเลือกตั้งทั่วไปเริ่มปรากฎขึ้น พรรคการเมืองที่สามเริ่มได้ที่นั่งในรัฐสภามากขึ้นและส่งผลให้สามารถมีอิทธิพลในทางการเมืองมากขึ้น ปรากฎการณ์ดังกล่าวนี้ส่งผลให้นักวิเคราะห์การเมืองจัดให้ระบบพรรคการเมืองของอังกฤษเป็นระบบสองพรรคครึ่ง (two-and-a-half party system)<ref>Alan Ware, Political Parties and Party Systems, (New York: Oxford University Press, 1996), p. 154</ref> นอกจากสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาแล้ว ประเทศอื่นที่มีระบบพรรคการเมืองที่จัดเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคประกอบไปด้วย สเปน โปรตุเกส โคลัมโบ คอสตาริก้า ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ เป็นต้น		ตัวอย่างคลาสิกที่สุดของประเทศที่มีระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคได้แก่ ระบบพรรคการเมืองในประเทศแองโกล-อเมริกัน (Anglo-American) และการเมืองในระดับมลรัฐในหลายมลรัฐของสหรัฐอเมริกาก็มีลักษณะใกล้เคียงกับระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเช่นกัน<ref>David Robertson, A Dictionary of Modern Politics, 2nd Edition, (London: Europa Publications Limited, 1993), p. 471</ref> ในประเทศอังกฤษเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1935-1970 อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1970 เป็นต้นมาความเข้มแข็งของพรรคการเมืองที่สามในการเลือกตั้งทั่วไปเริ่มปรากฎขึ้น พรรคการเมืองที่สามเริ่มได้ที่นั่งในรัฐสภามากขึ้นและส่งผลให้สามารถมีอิทธิพลในทางการเมืองมากขึ้น ปรากฎการณ์ดังกล่าวนี้ส่งผลให้นักวิเคราะห์การเมืองจัดให้ระบบพรรคการเมืองของอังกฤษเป็น[[ระบบสองพรรคครึ่ง]] (two-and-a-half party system)<ref>Alan Ware, Political Parties and Party Systems, (New York: Oxford University Press, 1996), p. 154</ref> นอกจากสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาแล้ว ประเทศอื่นที่มีระบบพรรคการเมืองที่จัดเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคประกอบไปด้วย สเปน โปรตุเกส โคลัมโบ คอสตาริก้า ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ เป็นต้น


บรรทัดที่ 32:		บรรทัดที่ 32:
	==อ้างอิง==		==อ้างอิง==
	<references/>		<references/>


			[[หมวดหมู่:ระบบพรรคการเมือง]]

Tora เมื่อ 03:21, 10 กุมภาพันธ์ 2552

2009-02-10T03:21:18Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 10:21, 10 กุมภาพันธ์ 2552
บรรทัดที่ 1:		บรรทัดที่ 1:
	{{~~รอผู้ืทรง~~}}		{{รอผู้ทรง}}

	----		----
	'''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข		'''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข
	----		----

	ระบบการเมืองที่มีพรรคการเมืองขนาดใหญ่สองพรรคที่พรรคการเมืองหนึ่งในสองพรรคได้รับชัยชนะเสียงข้างมากเด็ดขาด (majority) ในการเลือกตั้งทั่วไป เป็นพรรคเสียงข้างมากที่สามารถจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวได้ ในขณะที่อีกพรรคหนึ่งจะเป็นพรรคเสียงข้างน้อยและทำหน้าที่เป็นฝ่ายค้านทำหน้าที่หลักในการตรวจสอบในรัฐสภา		ระบบการเมืองที่มีพรรคการเมืองขนาดใหญ่สองพรรคที่พรรคการเมืองหนึ่งในสองพรรคได้รับชัยชนะเสียงข้างมากเด็ดขาด (majority) ในการเลือกตั้งทั่วไป เป็นพรรคเสียงข้างมากที่สามารถจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวได้ ในขณะที่อีกพรรคหนึ่งจะเป็นพรรคเสียงข้างน้อยและทำหน้าที่เป็น[[ฝ่ายค้าน]]ทำหน้าที่หลักในการตรวจสอบในรัฐสภา


บรรทัดที่ 13:		บรรทัดที่ 14:
	แบ่งออกเป็นอย่างน้อย 2 สาเหตุคือ		แบ่งออกเป็นอย่างน้อย 2 สาเหตุคือ

	'''ประการแรก''' ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลมาจากการแบ่งขั้วทางการเมืองระหว่างพรรคการเมืองที่ยึดอุดมการณ์ฝ่ายขวาและอุดมการณ์ฝ่ายซ้าย เช่น Tories และ Labour ในสหราชอาณาจักร และ Republican และ Democrat ในสหรัฐอเมริกา<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://en.wikipedia.org/wiki/Two-party_system 26 November 2008 )</ref>

	'''ประการที่สอง''' การเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลจากระบบเลือกตั้งซึ่งกีดกันพรรคการเมืองที่สามหรือพรรคการเมืองขนาดเล็กอื่นๆ ระบบเลือกตั้งที่มีผลอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบนี้คือระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย (simple majority/plurality) หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมด (first-past-the-post system) ตามข้อเสนอของนักสังคมวิทยาชาวฝรั่งเศส Maurice Duverger ซึ่งต่อมาเรียกกันว่า ~~“กฎของดูเวอร์เจอร์”~~ (Duverger’s Law) เสนอว่า การใช้ระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่ายกับเขตเลือกตั้งขนาดเล็กหรือเขตเดียวคนเดียว (single-member district) จะนำไปสู่ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรค เนื่องจากภายใต้ระบบการเลือกตั้งแบบนี้ ผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดในเขตเลือกตั้งจะได้ที่นั่งนั้นไปโดยไม่จำเป็นต้องได้รับเสียงข้างมาก (majority) หรือคะแนนเสียงเกินครึ่งหนึ่งในการเลือกตั้ง ดังนั้น จำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองได้ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับคะแนนเสียงที่แท้จริงที่พรรคการเมืองนั้นได้รับในการเลือกตั้ง ผลที่เกิดขึ้นคือสภาวะการที่พรรคการเมืองที่ได้รับชัยชนะจะได้จำนวนที่นั่งเกินจริง (over-represent) เมื่อเทียบกับสัดส่วนของคะแนนเสียงทั้งหมดในการเลือกตั้งครั้งนั้น ขณะที่พรรคการเมืองที่เหลือจะได้จำนวนที่นั่งน้อยเกินจริง (under-represent)<ref>Maurice Duverger, “Factors in a Two-party and Multi-party System,” in Party Politics and Pressure Groups, (New York: Thomas Y. Crowell, 1972), pp. 23-32 (retrieved from http://www.janda.org/c24/Readings/Duverger/Duverger.htm 26 November 2008)</ref> สภาวะดังกล่าวนี้เนื่องจากคะแนนของผู้สมัครคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ชนะจะมีลักษณะเหมือนกับถูกละเลยความสำคัญไป ซึ่งจะต่างจากระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนที่นำเอาคะแนนทั้งหมดที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคได้รับเพื่อนำมาคิดสัดส่วนเปรียบเทียบระหว่างคะแนนเสียงที่ได้รับกับจำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคจะได้รับในการเลือกตั้งนั้น<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://www.nationmaster.com/encyclopedia/Two_party-system 1 December 2008)</ref>		'''ประการแรก''' ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลมาจากการแบ่งขั้วทางการเมืองระหว่างพรรคการเมืองที่ยึดอุดมการณ์ฝ่ายขวาและอุดมการณ์ฝ่ายซ้าย เช่น [[Tories]] และ [[Labour]] ในสหราชอาณาจักร และ Republican และ Democrat ในสหรัฐอเมริกา<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://en.wikipedia.org/wiki/Two-party_system 26 November 2008 )</ref>


			'''ประการที่สอง''' การเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลจากระบบเลือกตั้งซึ่งกีดกันพรรคการเมืองที่สามหรือพรรคการเมืองขนาดเล็กอื่นๆ ระบบเลือกตั้งที่มีผลอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบนี้คือระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย (simple majority/plurality) หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมด (first-past-the-post system) ตามข้อเสนอของนักสังคมวิทยาชาวฝรั่งเศส [[Maurice Duverger]] ซึ่งต่อมาเรียกกันว่า “[[กฎของดูเวอร์เจอร์]]” ([[Duverger’s Law]]) เสนอว่า การใช้ระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่ายกับเขตเลือกตั้งขนาดเล็กหรือเขตเดียวคนเดียว (single-member district) จะนำไปสู่ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรค เนื่องจากภายใต้ระบบการเลือกตั้งแบบนี้ ผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดในเขตเลือกตั้งจะได้ที่นั่งนั้นไปโดยไม่จำเป็นต้องได้รับเสียงข้างมาก (majority) หรือคะแนนเสียงเกินครึ่งหนึ่งในการเลือกตั้ง ดังนั้น จำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองได้ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับคะแนนเสียงที่แท้จริงที่พรรคการเมืองนั้นได้รับในการเลือกตั้ง ผลที่เกิดขึ้นคือสภาวะการที่พรรคการเมืองที่ได้รับชัยชนะจะได้จำนวนที่นั่งเกินจริง (over-represent) เมื่อเทียบกับสัดส่วนของคะแนนเสียงทั้งหมดในการเลือกตั้งครั้งนั้น ขณะที่พรรคการเมืองที่เหลือจะได้จำนวนที่นั่งน้อยเกินจริง (under-represent)<ref>Maurice Duverger, “Factors in a Two-party and Multi-party System,” in Party Politics and Pressure Groups, (New York: Thomas Y. Crowell, 1972), pp. 23-32 (retrieved from http://www.janda.org/c24/Readings/Duverger/Duverger.htm 26 November 2008)</ref> สภาวะดังกล่าวนี้เนื่องจากคะแนนของผู้สมัครคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ชนะจะมีลักษณะเหมือนกับถูกละเลยความสำคัญไป ซึ่งจะต่างจากระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนที่นำเอาคะแนนทั้งหมดที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคได้รับเพื่อนำมาคิดสัดส่วนเปรียบเทียบระหว่างคะแนนเสียงที่ได้รับกับจำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคจะได้รับในการเลือกตั้งนั้น<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://www.nationmaster.com/encyclopedia/Two_party-system 1 December 2008)</ref>


บรรทัดที่ 21:		บรรทัดที่ 24:


	อย่างไรก็ตาม ดูเวอร์เจอร์ก็มิได้เสนอว่าระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมดจะทำให้เกิดระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคอย่างสมบูรณ์ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ปรากฎว่ามีตัวอย่างของประเทศที่มิได้เป็นไปตามคำอธิบายของกฎของดูเวอร์เจอร์ เช่น ในกรณีของสหราชอาณาจักร พรรคเสรีประชาธิปไตย (Liberal Democratic Party) ตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2005 ได้กลายสภาพเป็นพรรคการเมืองที่สาม และส่งผลให้สหราชอาณาจักรกลายเป็นระบบสามพรรค ในกรณีของแคนาดา พรรคประชาธิปไตยใหม่ (New Democratic Party) ได้กลายเป็นพรรคการเมืองที่สามตั้งแต่ ค.ศ. 1961 หรืออย่างในกรณีของประเทศอินเดียซึ่งมีพรรคการเมืองในระดับภูมิภาคหลายพรรค6 เพราะดูเวอร์เจอร์เองได้อธิบายเพิ่มเติมว่า ระบบเลือกตั้งเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถส่งผลให้ระบบพรรคการเมืองเกิดขึ้นได้ เพียงแต่ว่าระบบเลือกตั้งมีอิทธิพลต่อทิศทางของการก่อตัวของระบบพรรคการเมือง7		อย่างไรก็ตาม ดูเวอร์เจอร์ก็มิได้เสนอว่าระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมดจะทำให้เกิดระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคอย่างสมบูรณ์ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ปรากฎว่ามีตัวอย่างของประเทศที่มิได้เป็นไปตามคำอธิบายของกฎของดูเวอร์เจอร์ เช่น ในกรณีของสหราชอาณาจักร [[Liberal Democratic Party\|พรรคเสรีประชาธิปไตย]] ([[Liberal Democratic Party]]) ตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2005 ได้กลายสภาพเป็นพรรคการเมืองที่สาม และส่งผลให้สหราชอาณาจักรกลายเป็นระบบสามพรรค ในกรณีของแคนาดา [[New Democratic party\|พรรคประชาธิปไตยใหม่]] ([[New Democratic Party]]) ได้กลายเป็นพรรคการเมืองที่สามตั้งแต่ ค.ศ. 1961 หรืออย่างในกรณีของประเทศอินเดียซึ่งมีพรรคการเมืองในระดับภูมิภาคหลายพรรค6 เพราะดูเวอร์เจอร์เองได้อธิบายเพิ่มเติมว่า ระบบเลือกตั้งเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถส่งผลให้ระบบพรรคการเมืองเกิดขึ้นได้ เพียงแต่ว่าระบบเลือกตั้งมีอิทธิพลต่อทิศทางของการก่อตัวของระบบพรรคการเมือง7

Tora: สร้างหน้าใหม่: {{รอผู้ืทรง}} ---- '''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข ---- ระบ...

2009-02-10T03:16:38Z

สร้างหน้าใหม่: {{รอผู้ืทรง}} ---- '''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข ---- ระบ...

หน้าใหม่

{{รอผู้ืทรง}}
----
'''ผู้เรียบเรียง''' ชัยวัฒน์ ม่านศรีสุข
----

ระบบการเมืองที่มีพรรคการเมืองขนาดใหญ่สองพรรคที่พรรคการเมืองหนึ่งในสองพรรคได้รับชัยชนะเสียงข้างมากเด็ดขาด (majority) ในการเลือกตั้งทั่วไป เป็นพรรคเสียงข้างมากที่สามารถจัดตั้งรัฐบาลพรรคเดียวได้ ในขณะที่อีกพรรคหนึ่งจะเป็นพรรคเสียงข้างน้อยและทำหน้าที่เป็นฝ่ายค้านทำหน้าที่หลักในการตรวจสอบในรัฐสภา

ตัวอย่างคลาสิกที่สุดของประเทศที่มีระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคได้แก่ ระบบพรรคการเมืองในประเทศแองโกล-อเมริกัน (Anglo-American) และการเมืองในระดับมลรัฐในหลายมลรัฐของสหรัฐอเมริกาก็มีลักษณะใกล้เคียงกับระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเช่นกัน<ref>David Robertson, A Dictionary of Modern Politics, 2nd Edition, (London: Europa Publications Limited, 1993), p. 471</ref> ในประเทศอังกฤษเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1935-1970 อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1970 เป็นต้นมาความเข้มแข็งของพรรคการเมืองที่สามในการเลือกตั้งทั่วไปเริ่มปรากฎขึ้น พรรคการเมืองที่สามเริ่มได้ที่นั่งในรัฐสภามากขึ้นและส่งผลให้สามารถมีอิทธิพลในทางการเมืองมากขึ้น ปรากฎการณ์ดังกล่าวนี้ส่งผลให้นักวิเคราะห์การเมืองจัดให้ระบบพรรคการเมืองของอังกฤษเป็นระบบสองพรรคครึ่ง (two-and-a-half party system)<ref>Alan Ware, Political Parties and Party Systems, (New York: Oxford University Press, 1996), p. 154</ref> นอกจากสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาแล้ว ประเทศอื่นที่มีระบบพรรคการเมืองที่จัดเป็นระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคประกอบไปด้วย สเปน โปรตุเกส โคลัมโบ คอสตาริก้า ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ เป็นต้น

==สาเหตุของการเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรค==
แบ่งออกเป็นอย่างน้อย 2 สาเหตุคือ

'''ประการแรก''' ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลมาจากการแบ่งขั้วทางการเมืองระหว่างพรรคการเมืองที่ยึดอุดมการณ์ฝ่ายขวาและอุดมการณ์ฝ่ายซ้าย เช่น Tories และ Labour ในสหราชอาณาจักร และ Republican และ Democrat ในสหรัฐอเมริกา<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://en.wikipedia.org/wiki/Two-party_system 26 November 2008 )</ref>

'''ประการที่สอง''' การเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคเป็นผลจากระบบเลือกตั้งซึ่งกีดกันพรรคการเมืองที่สามหรือพรรคการเมืองขนาดเล็กอื่นๆ ระบบเลือกตั้งที่มีผลอย่างมากต่อการเกิดขึ้นของระบบพรรคการเมืองแบบนี้คือระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย (simple majority/plurality) หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมด (first-past-the-post system) ตามข้อเสนอของนักสังคมวิทยาชาวฝรั่งเศส Maurice Duverger ซึ่งต่อมาเรียกกันว่า “กฎของดูเวอร์เจอร์” (Duverger’s Law) เสนอว่า การใช้ระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่ายกับเขตเลือกตั้งขนาดเล็กหรือเขตเดียวคนเดียว (single-member district) จะนำไปสู่ระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรค เนื่องจากภายใต้ระบบการเลือกตั้งแบบนี้ ผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดในเขตเลือกตั้งจะได้ที่นั่งนั้นไปโดยไม่จำเป็นต้องได้รับเสียงข้างมาก (majority) หรือคะแนนเสียงเกินครึ่งหนึ่งในการเลือกตั้ง ดังนั้น จำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองได้ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับคะแนนเสียงที่แท้จริงที่พรรคการเมืองนั้นได้รับในการเลือกตั้ง ผลที่เกิดขึ้นคือสภาวะการที่พรรคการเมืองที่ได้รับชัยชนะจะได้จำนวนที่นั่งเกินจริง (over-represent) เมื่อเทียบกับสัดส่วนของคะแนนเสียงทั้งหมดในการเลือกตั้งครั้งนั้น ขณะที่พรรคการเมืองที่เหลือจะได้จำนวนที่นั่งน้อยเกินจริง (under-represent)<ref>Maurice Duverger, “Factors in a Two-party and Multi-party System,” in Party Politics and Pressure Groups, (New York: Thomas Y. Crowell, 1972), pp. 23-32 (retrieved from http://www.janda.org/c24/Readings/Duverger/Duverger.htm 26 November 2008)</ref> สภาวะดังกล่าวนี้เนื่องจากคะแนนของผู้สมัครคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ชนะจะมีลักษณะเหมือนกับถูกละเลยความสำคัญไป ซึ่งจะต่างจากระบบเลือกตั้งแบบสัดส่วนที่นำเอาคะแนนทั้งหมดที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคได้รับเพื่อนำมาคิดสัดส่วนเปรียบเทียบระหว่างคะแนนเสียงที่ได้รับกับจำนวนที่นั่งที่พรรคการเมืองแต่ละพรรคจะได้รับในการเลือกตั้งนั้น<ref>“Two-party system” (Retrieved from http://www.nationmaster.com/encyclopedia/Two_party-system 1 December 2008)</ref>

ดูเวอร์เจอร์เชื่อว่า สภาวะที่เกิดขึ้นภายใต้การคิดคะแนนของระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่ายจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้พรรคการเมืองที่มีจุดยืนใกล้เคียงกันตัดสินใจในเชิงยุทธศาสตร์ที่จะรวมเข้าด้วยกันเพื่อความอยู่รอดและเพื่อเป็นการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันในการเลือกตั้ง เพราะคะแนนของพรรคการเมืองขนาดเล็กทั้งหมดเมื่อรวมกันในระดับชาติแล้วอาจมีจำนวนสูงมากพอสมควร แต่เมื่อเทียบกับจำนวนที่นั่งที่ได้รับในรัฐสภาแล้วน้อยเกินจริง ดังนั้นหากพรรคการเมืองขนาดเล็กไม่รวมตัวกันก็จะถูกระบบดังกล่าวกำจัดออกไป

อย่างไรก็ตาม ดูเวอร์เจอร์ก็มิได้เสนอว่าระบบเลือกตั้งแบบเสียงข้างมากอย่างง่าย หรือระบบที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดได้ที่นั่งไปทั้งหมดจะทำให้เกิดระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคอย่างสมบูรณ์ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ปรากฎว่ามีตัวอย่างของประเทศที่มิได้เป็นไปตามคำอธิบายของกฎของดูเวอร์เจอร์ เช่น ในกรณีของสหราชอาณาจักร พรรคเสรีประชาธิปไตย (Liberal Democratic Party) ตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2005 ได้กลายสภาพเป็นพรรคการเมืองที่สาม และส่งผลให้สหราชอาณาจักรกลายเป็นระบบสามพรรค ในกรณีของแคนาดา พรรคประชาธิปไตยใหม่ (New Democratic Party) ได้กลายเป็นพรรคการเมืองที่สามตั้งแต่ ค.ศ. 1961 หรืออย่างในกรณีของประเทศอินเดียซึ่งมีพรรคการเมืองในระดับภูมิภาคหลายพรรค6 เพราะดูเวอร์เจอร์เองได้อธิบายเพิ่มเติมว่า ระบบเลือกตั้งเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถส่งผลให้ระบบพรรคการเมืองเกิดขึ้นได้ เพียงแต่ว่าระบบเลือกตั้งมีอิทธิพลต่อทิศทางของการก่อตัวของระบบพรรคการเมือง7

แน่นอนว่า ข้อดีประการสำคัญของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคได้แก่การทำให้รัฐบาลมีเสถียรภาพเนื่องจากรัฐบาลเป็นรัฐบาลพรรคการเมืองเดียว ไม่ใช่รัฐบาลผสม อย่างไรก็ตาม สภาวะของระบบพรรคการเมืองแบบสองพรรคอาจกลายสภาพเป็นระบบพรรคเดี่ยวครอบงำทางการเมืองได้เมื่อพรรคการเมืองใหญ่อีกพรรคหนึ่งอ่อนแอลง

==อ้างอิง==
<references/>