การเอาชนะสงครามพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย - ประวัติรุ่นแก้ไข

Teeraphan เมื่อ 09:30, 16 สิงหาคม 2556

2013-08-16T09:30:32Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 16:30, 16 สิงหาคม 2556
บรรทัดที่ 16:		บรรทัดที่ 16:
	ในความเป็นจริง การใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายทางการเมืองแทนการทหาร ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ปี 2512 แต่ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจผิดหรือมีการตีความทางการเมืองที่แคบเกินไป คิดว่าการเมืองคือ วิถีทางรัฐสภาเท่านั้น เพราะฉะนั้น คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 110/12 ลว. 30 พฤษภาคม 2512 จึงไม่ได้ผล คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 66/23 เป็นนโยบายที่มีลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ว่านโยบายนี้ได้ออกมาขานรับหรืออกมาได้จังหวะกับสถานการณ์[[ความขัดแย้ง]]ทั้งภายนอกและภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยพอดี		ในความเป็นจริง การใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายทางการเมืองแทนการทหาร ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ปี 2512 แต่ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจผิดหรือมีการตีความทางการเมืองที่แคบเกินไป คิดว่าการเมืองคือ วิถีทางรัฐสภาเท่านั้น เพราะฉะนั้น คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 110/12 ลว. 30 พฤษภาคม 2512 จึงไม่ได้ผล คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 66/23 เป็นนโยบายที่มีลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ว่านโยบายนี้ได้ออกมาขานรับหรืออกมาได้จังหวะกับสถานการณ์[[ความขัดแย้ง]]ทั้งภายนอกและภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยพอดี

	เกี่ยวกับนโยบายในการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาล ยังพบว่าได้มีพัฒนาการและมีวิธีการที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากประสบการณ์และการศึกษาทั้งทางตรง ทางอ้อม และจากการศึกษาอบรมจากสถาบันที่เกี่ยวกับการปกครองทั้งในประเทศและนอกประเทศของเจ้าหน้าที่รัฐบาลในแต่ละสมัย แต่ที่สำคัญ นโยบายในการป้องกันและปราบปรามของรัฐบาลได้เริ่มเข้าไปอิงหรือพึ่งพิงอเมริกาในช่วงตั้งแต่สมัย[[จอมพล ป. พิบูลสงคราม]] และปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดมากในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่หลังจากสิ้นสุดสมัยของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ไปจนถึงช่วงกรณี [[14 ตุลาคม 2516]] การพึ่งพิงก็เริ่มลดลง <ref>บัญชา สุมา. การเคลื่อนไหวของพวกคอมมิวนิสต์กับนโยบายป้องกันและปราบปรามของรัฐบาล (พ.ศ. 2500 – 2523). วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528.</ref>		เกี่ยวกับนโยบายในการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาล ยังพบว่าได้มีพัฒนาการและมีวิธีการที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากประสบการณ์และการศึกษาทั้งทางตรง ทางอ้อม และจากการศึกษาอบรมจากสถาบันที่เกี่ยวกับการปกครองทั้งในประเทศและนอกประเทศของเจ้าหน้าที่รัฐบาลในแต่ละสมัย แต่ที่สำคัญ นโยบายในการป้องกันและปราบปรามของรัฐบาลได้เริ่มเข้าไปอิงหรือพึ่งพิงอเมริกาในช่วงตั้งแต่สมัย[[แปลก พิบูลสงคราม\|จอมพล ป. พิบูลสงคราม]] และปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดมากในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่หลังจากสิ้นสุดสมัยของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ไปจนถึงช่วงกรณี [[14 ตุลาคม 2516]] การพึ่งพิงก็เริ่มลดลง <ref>บัญชา สุมา. การเคลื่อนไหวของพวกคอมมิวนิสต์กับนโยบายป้องกันและปราบปรามของรัฐบาล (พ.ศ. 2500 – 2523). วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528.</ref>

	==อ้างอิง==		==อ้างอิง==

Apirom เมื่อ 10:57, 20 เมษายน 2554

2011-04-20T10:57:38Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 17:57, 20 เมษายน 2554
บรรทัดที่ 8:		บรรทัดที่ 8:


	รัฐบาลไทยเริ่มปฏิเสธการเคลื่อนไหวของคอมมิวนิสต์และใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามด้วยมาตรการทางกฎหมาย ตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา และมีบางสมัยได้แก้ไขปัญหาด้วยวิถีทางรัฐสภา จนกระทั่งเมื่อมาถึงสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ การปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาลก็มีลักษณะที่รุนแรงมากขึ้น จอมพลสฤษด์ได้ใช้อำนาจในฐานะหัวหน้าคณะปฏิวัติ (20 ตุลาคม 2501) ใช้มาตรา 17 ~~ของธรรมนูญการปกครอง~~ ทำการจับกุมคุมขังและประหารชีวิตผู้ต้องหาคอมมิวนิสต์ ต่อมาในปี 2508 – 2509 ~~ภายใต้รัฐบาลจอมพลถนอม~~ กิตติขจร การปราบปรามของรัฐก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในปี 2510 จอมพลถนอมเริ่มใช้มาตรการการปราบปรามด้วยทหาร ตำรวจ พลเรือน ควบคู่ไปกับการพัฒนา แต่ก็ยังความรุนแรงอยู่มีการจับกุมแบบเหวี่ยงแห ใช้หลักการปราบปรามให้สิ้นซากด้วยกำลังทหาร ในภาคใต้มีการปราบปรามอย่างรุนแรงโดยใช้วิธีที่เรียกว่า ~~“ถีบลงเขาเผาลงถังแดง”~~ มีการเผาหมู่บ้านนาทรายในภาคอีสาน แม้ว่าในปี 2512 จะเริ่มใช้มาตรการทางการเมืองแทนการทหาร แต่ก็ไม่ได้ผลนัก ตั้งแต่ปี 2518 รัฐบาลจึงเริ่มใช้วิธีการจัดตั้งกลุ่มพลังเป็นหน่วยต่างๆ เพื่อร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ ~~แต่การปราบปรามก็ยังมีลักษณะที่รุนแรงอยู่เนเดิม~~ และที่รุนแรงมากก็คือการปราบปรามนิสิตนักศึกษาในกรณี 6 ตุลาคม 2519		[[รัฐบาล]]ไทยเริ่มปฏิเสธการเคลื่อนไหวของ[[คอมมิวนิสต์]]และใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามด้วยมาตรการทางกฎหมาย ตั้งแต่มี[[การเปลี่ยนแปลงการปกครอง 24 มิถุนายน 2475\|การเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475]] เป็นต้นมา และมีบางสมัยได้แก้ไขปัญหาด้วยวิถีทาง[[รัฐสภา]] จนกระทั่งเมื่อมาถึงสมัย[[สฤษดิ์ ธนะรัชต์\|จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์]] การปราบปราม[[คอมมิวนิสต์]]ของ[[รัฐบาล]]ก็มีลักษณะที่รุนแรงมากขึ้น จอมพลสฤษด์ได้ใช้อำนาจในฐานะ[[หัวหน้าคณะปฏิวัติ]] (20 ตุลาคม 2501) ใช้มาตรา 17 ของ[[ธรรมนูญการปกครอง]] ทำการจับกุมคุมขังและประหารชีวิตผู้ต้องหาคอมมิวนิสต์ ต่อมาในปี 2508 – 2509 ภายใต้รัฐบาล[[ถนอม กิตติขจร\|จอมพลถนอม กิตติขจร]] การปราบปรามของรัฐก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในปี 2510 จอมพลถนอมเริ่มใช้มาตรการการปราบปรามด้วยทหาร ตำรวจ พลเรือน ควบคู่ไปกับการพัฒนา แต่ก็ยังความรุนแรงอยู่มีการจับกุมแบบเหวี่ยงแห ใช้หลักการปราบปรามให้สิ้นซากด้วยกำลังทหาร ในภาคใต้มีการปราบปรามอย่างรุนแรงโดยใช้วิธีที่เรียกว่า “[[ถีบลงเขาเผาลงถังแดง]]” มีการเผาหมู่บ้านนาทรายในภาคอีสาน แม้ว่าในปี 2512 จะเริ่มใช้มาตรการทางการเมืองแทนการทหาร แต่ก็ไม่ได้ผลนัก ตั้งแต่ปี 2518 รัฐบาลจึงเริ่มใช้วิธีการจัดตั้งกลุ่มพลังเป็นหน่วยต่างๆ เพื่อร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ แต่การปราบปรามก็ยังมีลักษณะที่[[รุนแรง]]อยู่เช่นเดิม และที่รุนแรงมากก็คือการปราบปรามนิสิตนักศึกษาในกรณี 6 ตุลาคม 2519

	อย่างไรก็ตาม การปราบปรามดังกล่าวล้วนแล้วแต่กลับเป็นการเสริมหรือช่วยให้พรรคคอมมิวนิสต์เจริญเติบโตยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีนักศึกษาและประชาชนจำนวนมากหลั่งไหลเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในช่วงหลังกรณี 6 ตุลาคม 2519 การปราบปรามที่รุนแรงแทนที่จะทำให้คอมมิวนิสต์หมดไปตามเป้าหมาย กลับขยายพื้นที่ปฏิบัติงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็ทำให้รัฐบาลในสมัยต่อมาได้ข้อสรุปว่า การปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้วิธีการที่รุนแรงนั้น ผลมักออกมาในทางตรงกันข้ามเสมอ ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือ ~~การปราบปรามคอมมิวนิสต์ในสมัยที่นายธานินทร์~~ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งส่งผลให้พรรคคอมมิวนิสต์แพร่ขยายใหญ่โตและเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเดิม		อย่างไรก็ตาม การปราบปรามดังกล่าวล้วนแล้วแต่กลับเป็นการเสริมหรือช่วยให้พรรคคอมมิวนิสต์เจริญเติบโตยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีนักศึกษาและประชาชนจำนวนมากหลั่งไหลเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในช่วงหลังกรณี 6 ตุลาคม 2519 การปราบปรามที่รุนแรงแทนที่จะทำให้คอมมิวนิสต์หมดไปตามเป้าหมาย กลับขยายพื้นที่ปฏิบัติงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็ทำให้รัฐบาลในสมัยต่อมาได้ข้อสรุปว่า การปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้วิธีการที่รุนแรงนั้น ผลมักออกมาในทางตรงกันข้ามเสมอ ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือ การปราบปรามคอมมิวนิสต์ในสมัยที่[[ธานินทร์ กรัยวิเชียร\|นายธานินทร์ กรัยวิเชียร]] เป็น[[นายกรัฐมนตรี]] ซึ่งส่งผลให้[[พรรคคอมมิวนิสต์]]แพร่ขยายใหญ่โตและเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเดิม

	ในเวลาต่อมา การเมืองไทยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร ~~ถูกรัฐประหารโค่นอำนาจลงในเดือนตุลาคม~~ พ.ศ. 2520 ~~รัฐบาลชุดใหม่ของพลเอกเกรียงศักดิ์~~ ชมะนันท์ ซึ่งตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 ได้ใช้นโยบายผ่อนปรนทางการเมือง ~~ยอมเปิดให้มีประชาธิปไตยและการเลือกตั้ง~~, เปิดความสัมพันธ์กับประเทศสังคมนิยมอีกครั้ง และประกาศนิรโทษกรรมนักศึกษาที่ถูกจับกรณี 6 ตุลา, ปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายการเมืองนำการทหารและยอมให้นักศึกษาออกจากป่าโดยไม่เอาผิด ต่อมานโยบายนี้ได้ถูกพัฒนาไปเป็นนโยบาย 66/2523 ~~ในสมัยที่พลเอกเปรม~~ ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองดังกล่าว ~~ส่งผลเสียต่อ พคท. อย่างหนัก~~ เกิดความแตกแยกระส่ำระสายภายในขบวนการและนำไปสู่การแยกตัวของสมาชิกพรรคเป็นจำนวนมาก<ref>สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ. “ว่าด้วยบทเรียนทางประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย” ใน วารสาร อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ปีที่ 26 ฉบับที่ 2 ธันวาคม 2546 – พฤษภาคม 2547. หน้า 151 – 179.</ref>		ในเวลาต่อมา การเมืองไทยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร ถูก[[รัฐประหาร]]โค่นอำนาจลงในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2520 รัฐบาลชุดใหม่ของ[[เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์\|พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์]] ซึ่งตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 ได้ใช้นโยบายผ่อนปรนทางการเมือง ยอมเปิดให้มี[[ประชาธิปไตย]]และ[[การเลือกตั้ง]], เปิดความสัมพันธ์กับประเทศ[[สังคมนิยม]]อีกครั้ง และประกาศ[[นิรโทษกรรม]]นักศึกษาที่ถูกจับ[[กรณี 6 ตุลา]], ปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้[[นโยบายการเมืองนำการทหาร]]และยอมให้นักศึกษาออกจากป่าโดยไม่เอาผิด ต่อมานโยบายนี้ได้ถูกพัฒนาไปเป็น[[นโยบาย 66/2523]] ในสมัยที่[[เปรม ติณสูลานนท์\|พลเอกเปรม ติณสูลานนท์]] เป็นนายกรัฐมนตรี ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองดังกล่าว ส่งผลเสียต่อพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยอย่างหนัก เกิดความแตกแยกระส่ำระสายภายในขบวนการและนำไปสู่การแยกตัวของสมาชิกพรรคเป็นจำนวนมาก<ref>สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ. “ว่าด้วยบทเรียนทางประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย” ใน วารสาร อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ปีที่ 26 ฉบับที่ 2 ธันวาคม 2546 – พฤษภาคม 2547. หน้า 151 – 179.</ref>

	ในความเป็นจริง การใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายทางการเมืองแทนการทหาร ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ปี 2512 แต่ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจผิดหรือมีการตีความทางการเมืองที่แคบเกินไป คิดว่าการเมืองคือ วิถีทางรัฐสภาเท่านั้น เพราะฉะนั้น คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 110/12 ลว. 30 พฤษภาคม 2512 จึงไม่ได้ผล คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 66/23 เป็นนโยบายที่มีลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ว่านโยบายนี้ได้ออกมาขานรับหรืออกมาได้จังหวะกับสถานการณ์ความขัดแย้งทั้งภายนอกและภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยพอดี		ในความเป็นจริง การใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายทางการเมืองแทนการทหาร ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ปี 2512 แต่ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจผิดหรือมีการตีความทางการเมืองที่แคบเกินไป คิดว่าการเมืองคือ วิถีทางรัฐสภาเท่านั้น เพราะฉะนั้น คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 110/12 ลว. 30 พฤษภาคม 2512 จึงไม่ได้ผล คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 66/23 เป็นนโยบายที่มีลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ว่านโยบายนี้ได้ออกมาขานรับหรืออกมาได้จังหวะกับสถานการณ์[[ความขัดแย้ง]]ทั้งภายนอกและภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยพอดี

	เกี่ยวกับนโยบายในการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาล ยังพบว่าได้มีพัฒนาการและมีวิธีการที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากประสบการณ์และการศึกษาทั้งทางตรง ทางอ้อม และจากการศึกษาอบรมจากสถาบันที่เกี่ยวกับการปกครองทั้งในประเทศและนอกประเทศของเจ้าหน้าที่รัฐบาลในแต่ละสมัย แต่ที่สำคัญ นโยบายในการป้องกันและปราบปรามของรัฐบาลได้เริ่มเข้าไปอิงหรือพึ่งพิงอเมริกาในช่วงตั้งแต่สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม และปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดมากในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่หลังจากสิ้นสุดสมัยของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ไปจนถึงช่วงกรณี 14 ตุลาคม 2516 การพึ่งพิงก็เริ่มลดลง <ref>บัญชา สุมา. การเคลื่อนไหวของพวกคอมมิวนิสต์กับนโยบายป้องกันและปราบปรามของรัฐบาล (พ.ศ. 2500 – 2523). วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528.</ref>		เกี่ยวกับนโยบายในการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาล ยังพบว่าได้มีพัฒนาการและมีวิธีการที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากประสบการณ์และการศึกษาทั้งทางตรง ทางอ้อม และจากการศึกษาอบรมจากสถาบันที่เกี่ยวกับการปกครองทั้งในประเทศและนอกประเทศของเจ้าหน้าที่รัฐบาลในแต่ละสมัย แต่ที่สำคัญ นโยบายในการป้องกันและปราบปรามของรัฐบาลได้เริ่มเข้าไปอิงหรือพึ่งพิงอเมริกาในช่วงตั้งแต่สมัย[[จอมพล ป. พิบูลสงคราม]] และปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดมากในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่หลังจากสิ้นสุดสมัยของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ไปจนถึงช่วงกรณี [[14 ตุลาคม 2516]] การพึ่งพิงก็เริ่มลดลง <ref>บัญชา สุมา. การเคลื่อนไหวของพวกคอมมิวนิสต์กับนโยบายป้องกันและปราบปรามของรัฐบาล (พ.ศ. 2500 – 2523). วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528.</ref>

	==อ้างอิง==		==อ้างอิง==

Apirom เมื่อ 04:55, 7 มีนาคม 2554

2011-03-07T04:55:48Z

←รุ่นแก้ไขก่อนหน้า		รุ่นแก้ไขเมื่อ 11:55, 7 มีนาคม 2554
บรรทัดที่ 21:		บรรทัดที่ 21:
	<references/>		<references/>

	[[หมวดหมู่:~~กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการเลือกตั้ง~~]]		[[หมวดหมู่:เหตุการณ์สำคัญทางการเมืองไทย สมัย พ.ศ. 2520-ปัจจุบัน]]

Apirom: หน้าที่ถูกสร้างด้วย ''''ผู้เรียบเรียง''' เก่งกิจ กิตติเรียงลาภ ---- '''ผู้ทรง...'

2011-03-07T04:55:13Z

หน้าที่ถูกสร้างด้วย ''''ผู้เรียบเรียง''' เก่งกิจ กิตติเรียงลาภ ---- '''ผู้ทรง...'

หน้าใหม่

'''ผู้เรียบเรียง''' เก่งกิจ กิตติเรียงลาภ

----

'''ผู้ทรงคุณวุฒิประจำบทความ''' รองศาสตราจารย์นรนิติ เศรษฐบุตร และ รองศาสตราจารย์ ดร.นิยม รัฐอมฤต

----

รัฐบาลไทยเริ่มปฏิเสธการเคลื่อนไหวของคอมมิวนิสต์และใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามด้วยมาตรการทางกฎหมาย ตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา และมีบางสมัยได้แก้ไขปัญหาด้วยวิถีทางรัฐสภา จนกระทั่งเมื่อมาถึงสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ การปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาลก็มีลักษณะที่รุนแรงมากขึ้น จอมพลสฤษด์ได้ใช้อำนาจในฐานะหัวหน้าคณะปฏิวัติ (20 ตุลาคม 2501) ใช้มาตรา 17 ของธรรมนูญการปกครอง ทำการจับกุมคุมขังและประหารชีวิตผู้ต้องหาคอมมิวนิสต์ ต่อมาในปี 2508 – 2509 ภายใต้รัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร การปราบปรามของรัฐก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในปี 2510 จอมพลถนอมเริ่มใช้มาตรการการปราบปรามด้วยทหาร ตำรวจ พลเรือน ควบคู่ไปกับการพัฒนา แต่ก็ยังความรุนแรงอยู่มีการจับกุมแบบเหวี่ยงแห ใช้หลักการปราบปรามให้สิ้นซากด้วยกำลังทหาร ในภาคใต้มีการปราบปรามอย่างรุนแรงโดยใช้วิธีที่เรียกว่า “ถีบลงเขาเผาลงถังแดง” มีการเผาหมู่บ้านนาทรายในภาคอีสาน แม้ว่าในปี 2512 จะเริ่มใช้มาตรการทางการเมืองแทนการทหาร แต่ก็ไม่ได้ผลนัก ตั้งแต่ปี 2518 รัฐบาลจึงเริ่มใช้วิธีการจัดตั้งกลุ่มพลังเป็นหน่วยต่างๆ เพื่อร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ แต่การปราบปรามก็ยังมีลักษณะที่รุนแรงอยู่เนเดิม และที่รุนแรงมากก็คือการปราบปรามนิสิตนักศึกษาในกรณี 6 ตุลาคม 2519

อย่างไรก็ตาม การปราบปรามดังกล่าวล้วนแล้วแต่กลับเป็นการเสริมหรือช่วยให้พรรคคอมมิวนิสต์เจริญเติบโตยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีนักศึกษาและประชาชนจำนวนมากหลั่งไหลเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในช่วงหลังกรณี 6 ตุลาคม 2519 การปราบปรามที่รุนแรงแทนที่จะทำให้คอมมิวนิสต์หมดไปตามเป้าหมาย กลับขยายพื้นที่ปฏิบัติงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็ทำให้รัฐบาลในสมัยต่อมาได้ข้อสรุปว่า การปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้วิธีการที่รุนแรงนั้น ผลมักออกมาในทางตรงกันข้ามเสมอ ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือ การปราบปรามคอมมิวนิสต์ในสมัยที่นายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งส่งผลให้พรรคคอมมิวนิสต์แพร่ขยายใหญ่โตและเข้มแข็งขึ้นมากกว่าเดิม

ในเวลาต่อมา การเมืองไทยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญ รัฐบาลธานินทร์ กรัยวิเชียร ถูกรัฐประหารโค่นอำนาจลงในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2520 รัฐบาลชุดใหม่ของพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ซึ่งตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 ได้ใช้นโยบายผ่อนปรนทางการเมือง ยอมเปิดให้มีประชาธิปไตยและการเลือกตั้ง, เปิดความสัมพันธ์กับประเทศสังคมนิยมอีกครั้ง และประกาศนิรโทษกรรมนักศึกษาที่ถูกจับกรณี 6 ตุลา, ปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายการเมืองนำการทหารและยอมให้นักศึกษาออกจากป่าโดยไม่เอาผิด ต่อมานโยบายนี้ได้ถูกพัฒนาไปเป็นนโยบาย 66/2523 ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองดังกล่าว ส่งผลเสียต่อ พคท. อย่างหนัก เกิดความแตกแยกระส่ำระสายภายในขบวนการและนำไปสู่การแยกตัวของสมาชิกพรรคเป็นจำนวนมาก<ref>สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ. “ว่าด้วยบทเรียนทางประวัติศาสตร์ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย” ใน วารสาร อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ปีที่ 26 ฉบับที่ 2 ธันวาคม 2546 – พฤษภาคม 2547. หน้า 151 – 179.</ref>

ในความเป็นจริง การใช้นโยบายป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์โดยใช้นโยบายทางการเมืองแทนการทหาร ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่ปี 2512 แต่ในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานมีความเข้าใจผิดหรือมีการตีความทางการเมืองที่แคบเกินไป คิดว่าการเมืองคือ วิถีทางรัฐสภาเท่านั้น เพราะฉะนั้น คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 110/12 ลว. 30 พฤษภาคม 2512 จึงไม่ได้ผล คำสั่งนายกรัฐมนตรีที่ 66/23 เป็นนโยบายที่มีลักษณะเดียวกัน เพียงแต่ว่านโยบายนี้ได้ออกมาขานรับหรืออกมาได้จังหวะกับสถานการณ์ความขัดแย้งทั้งภายนอกและภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยพอดี

เกี่ยวกับนโยบายในการป้องกันและปราบปรามคอมมิวนิสต์ของรัฐบาล ยังพบว่าได้มีพัฒนาการและมีวิธีการที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นผลมาจากประสบการณ์และการศึกษาทั้งทางตรง ทางอ้อม และจากการศึกษาอบรมจากสถาบันที่เกี่ยวกับการปกครองทั้งในประเทศและนอกประเทศของเจ้าหน้าที่รัฐบาลในแต่ละสมัย แต่ที่สำคัญ นโยบายในการป้องกันและปราบปรามของรัฐบาลได้เริ่มเข้าไปอิงหรือพึ่งพิงอเมริกาในช่วงตั้งแต่สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม และปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดมากในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่หลังจากสิ้นสุดสมัยของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ไปจนถึงช่วงกรณี 14 ตุลาคม 2516 การพึ่งพิงก็เริ่มลดลง <ref>บัญชา สุมา. การเคลื่อนไหวของพวกคอมมิวนิสต์กับนโยบายป้องกันและปราบปรามของรัฐบาล (พ.ศ. 2500 – 2523). วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2528.</ref>

==อ้างอิง==
<references/>

[[หมวดหมู่:กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการเลือกตั้ง]]